پادشاهی‌خواهان توئیتر

امروز میخوام، براتون قصه بگم:

یکی بود، یکی نبود

"یه پادشاهی بود که بچه‌دار نمی‌شد. نذر کرد که اگر خدا بهش يک پسر بده اونم هر سال يک حوض عسل و روغن به فقير فقرا بده. خدا هم پسرى به او داد. پادشاه هر سال يک حوض از عسل و روغن پر مى‌کرد مردم هم مى‌آمدند و ظرف‌هايشان را پر مى‌‌کردن
بيست سال گذشت. سال بيست پادشاه مثل هر سال نذرش را ادا کرد...".

داستان دختر نارنج و ترنج را یا شنیده‌اید یا خوانده‌اید.

شاهزاده، نادیده عاشق دختر نارنج و ترنج می‌شود و پیرزن اسرارآمیز برای گرفتن نشانی دختر، او را به سراغ هفت برادر دیوزادش می‌فرستد و...
این افسانه‌ی قدیمی، به عبارتی وصف حال ایران معاصر ماست.

ایران معاصر، شاهزاده‌ای است که در جست‌وجوی خوشبختی بود و می‌خواست به معشوق مطلوبش -رشد و شکوفایی و توسعه- برسد.

اما اول باید از آن هفت دیو مراقب درخت نارنج را از دور خارج می‌کرد!
اگر بخواهیم، این افسانه را با تاریخ معاصر تطبیق دهیم، آن ۷ دیو، ۷ پادشاه قاجارند و خوشبختی شاهزاده در گرو عبور از آنهاست!

شاهزاده با راهنمایی‌ و کمک ۷ دیوزاد (برخی اعیان و نمایندگان مجلس و دوران قاجار) به دختر نارنج و ترنج (پادشاهی پهلوی)
می‌رسد و به سوی شادکامی می‌تازد: ایران در رسیدن به پهلوی موفق می‌شود. اما میان راه، شاهزاده، در آستانه رسیدن به شهر (تمدن بزرگ) برای مهیا کردن درباریان، او را بر شاخه درختی تنها رها می‌کند و بعد، دسته‌ای کولی‌ در نزدیکی درخت اطراق می‌کند.
درخت، و چشمه‌ی پای آن، نماد آبادانی و رونق و شکوفایی اقتصادی است:

"کولى‌ها کلفتى داشتند که خيلى زشت و سياه بود، رفت سر جوى آب بياورد. ديد عکس يک دختر خوشگل روى آب افتاده، خيال کرد عکس خودش است گفت: 'من به اين خوشگلى باشم و کلفتى کنم؟!'

ظرف‌ها را ريخت توى جوى آب و رفت پيش خانمش گفت: 'من به اين خوشگلى کنيزى کنم.' خانمش گفت: 'مگر آينه خودت را گم کردي؟ برو گم شو دو تا سطل آب کن بيار!' کنيز سطل‌ها را برداشت و رفت سر جوي. باز نگاهش افتاد به عکس صورت خوشگلى که روى آب افتاده بود، خيال کرد عکس خودش است، سطل‌ها را

توى جوى انداخت و دويد تو چادر.

خانمش بعد از اينکه کتکش زد، بچه‌اش را به دست کنيز داد و گفت: 'برو سر جوى آب دست و صورت اين بچه را بشور.' کنيز بچه را برداشت و آمد. نگاهش روى آب افتاد و باز عکس را ديد، حسابى از اينکه با داشتن چنين صورت خوشگلى بايد کنيزى و کلفتى کند کفرى شد.
به هر دست يکى از پاهاى بچه را گرفت و مى‌خواست که او را از وسط جر بدهد که دختر نارنج و ترنج از بالاى درخت گفت: 'بچه را ول کن سياه وحشي. آن عکس من است که روى آب افتاده.' کنيز بالاى درخت را نگاه کرد خيال کرد ماه آم دو روى درخت نشسته.

دست و روى بچه را شست و تحويل مادرش داد. کاردى هم زير پيراهنش قايم کرد و آمد زير درخت گفت: 'اجازه مى‌دهى پيشت بيايم و کنيزت بشوم.' برگ‌‌هاى درخت گفتند: 'اجازه نده، اجازه نده!'

#جاویدشاه

#بازگشت_به_مشروطه
اما دختر که دلش به حال کنيز سوخته بود، موهاى بلندش را آويزان کرد، کنيز آن‌را گرفت، بالا رفت و کنار دختر نارنج و ترنج نشست و از او خواست تا سرگذشت خود را برايش تعريف کند. دختر نارنج و ترنج همه چيز را به کنيز گفت. بعد خوابش برد. کنيز سر او را بريد و به جوى آبش انداخت."
این کلفت زشت، سیاه، طلبکار، خود مُحق‌پندار و بدطینت، چپ ایرانی‌ست: تا در آینه‌ی رونق و شکوفایی عصر پهلوی نگاه کرد، آنچه بازتاب چهره‌ و اندیشه تابناک پهلوی بود، عکس خود دید و در نقش یک لمپن سیاسی، جایگاه حقیقی خود را فراموش کرد. اما نکته اینجاست، که از مهربانی پهلوی بهره برد،

و با سوءاستفاده از عطوفت پهلوی، در جایگاه‌های رفیع فرهنگ و هنر و دانشگاه و اندیشه نشست!

اما چپ ایرانی، به‌رغم بهره‌مندی، چه کرد؟

حکومت پهلوی را کشت و سرنگون کرد. اما نمی‌دانست، که از قطره‌ی خونی از پهلوی، گلی رویید.
شاهزاده(ایران) برای بردن عروسش بازگشت، اما چپ ایرانی او را فریفت و به عقد او درآمد، و از او مولودی سیاه پدید آمد:

جمهوری اسلامی

گل روییده از خون دختر نارنج و ترنج، میراث پهلوی بود. شاهزاده از آن گل بی‌اختیار دست نکشید، و در قصر از آن نگهداری کرد.

پس از قطع گل، یک «زن خدمتکار»

(یک زن و از طبقات پایین جامعه) از آن میراث در خانه‌اش نگهداری کرد.

در نهایت، در روز رستاخیز داستان، دختر نارنج و ترنج، در نقش دختری قصه‌گو به کاخ بازگشت و پرده از حقایق تاریک گذشته برداشت، و داستان به خوبی و خوشی به پایان رسید، اما حقیقت این است که، در پایان رئالیستی

قصه در تاریخ معاصر، ماییم که باید پادشاهی پهلوی را بازگردانیم، و هیچ چیزی، خودبخود و اتفاقی به دست نمی‌آید.

چپ قصه، باز هم به عطوفت دختر نارنج و ترنج کشته نمی‌شود و تنها به سرنوشت همیشگی‌اش «بی‌وطنی» تبعید می‌شود.

#جاویدشاه

خاویر پرز دکوئیار 💎 👑

@TwitterMamnoe

1.53K viewsedited 13:01