میخواهید عدالت را در ج.ا بسنجید: زنده یاد وحید صیاد نصیری، جرمش تنها یک پرچم و شعار بازگشت به پادشاهی بود، در زندان آنقدر عذابش دادند که در اعتصاب غذا جان سپرد. هیچ سلبریتی هم ککش نگزید.
حال مقایسه کنیم با آقازاده‌ای بنام آرمان عبدالعالی. وی در ۲۰سالگی ‏
دختر ۱۸ساله‌ای بنام غزاله را با وعده ازدواج به خانه کشانده و پس از احتمالا تجاوز یا مقاومت در برابر تجاوز، وی را بقتل رسانده، قطعه‌قطعه کرده و در چمدان گذاشته و چمدان را به زباله‌دان انداخته است. حالا همه سلبریتیها دنبال این افتاد اعدام نشه، اما درد بیشتر ماجرا
آنجاست که این پسر انگار که حتی در این مدت زندان هم نبوده و تماما در دانشگاه شرکت میکرده و دادگاهها نیز، یکی پس از دیگری اجرای حکم او را بتعویق می‌اندازند.
بله این است عدالت در ج.ا .
پ.ن: نظرم درباره قصابان، حبس ابد بدون عفو است و سلبریتیها را شریک این جنایات میدانم

حشاشین

@TwitterMamnoe

داستان قدرت و سیاست داستان پیچیده ای است
و در بین مفاهیم سیاست نخست امنیت و دوم اقتصاد از همه پیچیده ترند
در سرزمینی که تا مغز استخوان آلوده به روشنفکران چپگراست
به احتمال قوی مردم عادی پیچیدگیهای امنیت را درک نمیکنند
دریغ که حداقل طی 50 سال گذشته ما را با زور خودمان زمین زدند

ordinary man

@TwitterMamnoe

‏ما فراموش میکردیم که در ایران زندگی می‌كردیم
نه در سوئیس و فرانسه و آلمان. در ایرانی كه دور و اطرافش را كشورهائی مانند افغانستان و پاكستان و تركیه و شیخ‌نشین‌های عربی احاطه كرده بودند و هیچ سنّت دموكراتیكی در هیچیك از آنها وجود نداشت، از این گذشته، ایران ـ به عنوان یك كشور
.
‏بسیارمهم نفتی و استراتژیك در منطقه ـ همیشه طعمهء كشورهائی مانند روسیهء كمونیستی و انگلستان بود. شما نگاه كنید كه از آغاز پادشاهی محمّد رضاشاه، چند بار به او سوء‌قصد شده؟ چند بار مناطقی از ایران اشغال شده؟»
(امیر ارصلان افشار،ص542 -543).

Khandaan

@TwitterMamnoe