پادشاهی‌خواهان توئیتر

جامعه هیجانی فرصت اندیشیدن نمیدهد. ایران و جهان در التهاب و تب تند رویدادها قرار دارند. اگر یک روز به اخبار گوش نکنید تعداد بیشمار حوادث بزرگ و عجیب اتفاق می افتد و شما احساس میکنید که از همه چیز عقب مانده اید و رابطه شما با جهان قطع شده است. خبرهای مهم پیاپی اعلام میشود و دنیا تغییر پیدا میکند و شما میخواهید در جریان حوادث باشید و خود را هرجا که هستید به رسانه ها و شبکه های اجتماعی متصل میکنید. بظاهر همه خبرها مهم اند و برای این امر دوباره خود را به روند انبوه خبرهای راست و دروغ میسپارید و با هیجانهای بیشتر درگیر میشوید. حرص بیشتر، زمان بیشتر، رجوع بیشتر به رسانه ها برای اینکه در باغ باشیم ولی سیراب نمی شویم و حسرت ها و کمبودها برجا میماند. در یک تضاد پیچیده فرورفته ایم. به خود میگوئیم مسئولیت من می طلبد که مطلع باشیم. ولی سیر تند حوادث و انواع خبر و تفسیر و تحلیل، ما را از این طرف رینگ به سوی دیگر رینگ می اندازد. هیجان و نگرانی و ترس وعصبانیت و تحریک و ناهشیاری و قضاوت تند، ما را از اندیشه کردن بازمیدارد. حس میکنیم که بر جهان و پیرامون خود غلبه داریم ولی این امر یک توهم است. این حس یک خودفریبی است. اندیشیدن به مواد اولیه نیاز دارد ولی بمعنای بلعیدن خبر نیست. اندیشیدن به عمق رفتن است، مفاهیم را دریافتن است، پیوندها را بازیافتن است.
البته همانگونه که گلوریا اوریژی، جامعه شناس فرانسوی میگوید هیجانها هم بسیج میکند و هم نابود میکند، هم کور میکند و هم به شورش درمیاورد و اگر در گذشته فکر میکردم عقل اهرم ماست و بازیگران اقتصاد و سیاست عقلانی عمل میکنند و تکنیک به مدد ما میاید امروز این یقین به سختی و دشواری افتاده و ترس از آینده بر ما سلطه یافته است(«هیجانهای اجتماعی»، انتشارات پوف، 2019 پاریس). امروز پوپولیسم بیدار شده، کینه ها سرریز کرده، نیاز به همبستگی و روح بدگمانی ما را فراگرفته است. واژه ها نمی توانند خوب احوال ما بیان کنند، سنت فلسفی همیشه نافذ نیست، علوم انسانی مانند جامعه شناسی و روانشناسی از درک احساسات جدید ما عقب افتاده اند. در این شرایط یک پرسش جامعه شناسانه در باره منشا هیجان است. هیجان با ناخودآگاه متصل است. از دید روانکاوی ما هیجان را کنترل نمی کنم و خود قربانی هیجان و منشا پنهان و آشکار آن هستیم. حال زمانی که از فرد گذر کرده و به جامعه می رسیم، جامعه نیز هیجان زده است. رفتار های گروهی با پریشانی و گسیختگی ونگرانی توام هستند. هیجان و حس ما در چه فضایی شکل میگیرد؟ تبلیغ ایدئولوژیکی حکومتی، افسانه سازی جامعه، صدای جنگ، تهدید ترامپ، رجزخوانی سپاه، سقوط پول، فلاکت مردم، بحران اکولوژیکی جهان، اعتصاب کارگر و معلم، بازی چندگانه پکن، حیله مسکو، بیسامانی سیل زدگان، صدای جان بولتون و مجاهدین، ترورهای اسلامی و راست افراطی، فشار شبکه های اجتماعی، حرکت ناو جنگی آمریکا به سوی خلیج فارس، مرگ یک پدر، هنر ممنوع شده، آخوند انگل، خرافات شیعه، سانسور کتاب، پراکندگی سکولاردمکراتها، حضورمزدوران عرب در ایران، بازیهای آمریکا و روسیه و اروپا، آینده ایران، دلهره از ادامه قدرت سیاسی فعلی، مرگ طرفداران محیط زیست، نابودی ثروتهای زیست محیطی، نفت و فساد و قدرت، وطن فروشان سیاستکار، زنان سیلی خورده، جوانان نگران، اسلامی که طاعون ماست. تمامی این عوامل بر احساس و هیجان ما اثر میگذارند ولی معنای این رویدادها چیست؟ اندیشه گره مرکزی را چگونه تعریف میکند؟ ملت هایی در طول تاریخ برای همیشه نابود شدند حال سرنوشت ما چه خواهد شد؟ من از خردگرایی ناامید نیستم ولی خردگرایی کلاسیک کافی نیست. فلسفه دکارت لازم است ولی کافی نیست. هرچه زمان میگذرد هیجانها پرتلاطم تر میشود و محلی ها جهانی تر میشود، و ما نیازمند اندیشه قدرتمندتر هستیم تا پیچیدگی ها را کمی بهتر درک کنیم. امتیاز برتری یک ملت در هوشیاری و قدرت اندیشه نخبگانش میباشد. چگونه اندیشه خود را پرورش و توسعه دهیم؟(جلال ایجادی 11/05/2019).

@TwitterMamnoe

886 viewsedited 13:09