پادشاهی‌خواهان توئیتر

واگویه‌ی واپسین بدرود و بیرون شدن آریامهرمحمدرضاشاه پهلوی از کاخ نیاوران،
از زبان آقای محمدرضامرادی یکی‌ از پیشکاران دربار:

آخرین روزی كه من در كاخ نیاوران بودم شاه از كشور خارج شد.
در كاخ نیاوران بودیم كه شاهنشاه آمدند و با ما خداحافظی كردند.
در آن روز در نیاوران تنها حدود بیست نفر به همراه شاهنشاه بودند(كه من هم یكی از آنها بودم) اولین كسانی كه شاهنشاه با آنها خداحافظی كرد ما(خدمه) بودیم.

در آن روز شاهنشاه با آسانسور از طبقه بالا كه خوابگاهشان بود پایین آمدند، كامبیز آتابای پسر ابوالفتح آتابای هم از پله‌های اضطراری پایین آمد و همزمان با شاهنشاه به طبقه پایین رسید.
زمانی بود كه شاهنشاه جلوی آسانسور ایستاده بودند، نگاهی به بچه ها كردند،
دو سه نفر در حال جارو كشیدن فرش بودند، یكی دو نفر ایستاده بودند كنار سالن (ما میدانستیم كه شاهنشاه برای همیشه می روند»
شاهنشاه آمدند و به خدمه نگاهی كردند و بعد دستهایشان را به علامت دعوت از ما برای در آغوش كشیدن باز كردند
من و چند نفر دیگر به طرف شاهنشاه دویدیم و به ایشان چسپیدیم و به شدت گریه كردیم.
یكی از بچه ها كه نامش محمد بود و آبدارچی بود، محمد قد بلندی داشت بچه‌های شاهنشاه ( فرحناز و لیلا) اسمش را گذاشته بودند «ممدگالیور» دقیقا خاطرم هست كه ممدگالیور روی زمین افتاده بود، پاهای شاه را بغل كرده بود و با هق‌هق شدیدی گریه می كرد و با صدای بلند می گفت:«اعلا حضرت جانم! نمی گذارم بروید» محمد اینطور حرف می زد و طبیعتا ما را بیشتر به گریه وامیداشت. در همین احوال شاهنشاه هم اشکشان جاری شد، كامبیز آتابای كه اشک شاهنشاه را دید آمد و شروع كرد به جدا كردن ما از ایشان.
شاهنشاه می خواستند حرفی بزنند ولی بغض كرده بودند و فقط یك نگاه، از آن نگاه‌های معصومانه و پر محبتی که تا مغز استخوان آدم نفوذ میکرد به ما كردند و از سالن خارج شدند.

ما می خواستیم از سالن به دنبال شاهنشاه خارج شویم كه یكی از بچه ها گفت علیا حضرت شهبانو هم از پله‌ها می آید.
من و چند نفر از پیش خدمت‌ها كنار پله‌ها ایستادیم. من بودم و سه نفر از پیش خدمت‌های سفره‌خانه. مهدی خان، نصرت الله خان و عباس شرفی كه فوت كرده است.

ما كنار پله ایستاده بودیم كه شهبانوفرح آمدند پایین و تا گریه‌ی شدید ما را دید با چهره‌ای که از آرامش در آن موج میزد و با لبخندی گفت:
«چرا گریه می كنید؟
قرار نیست برویم، برمی گردیم،
هیچ نگران نباشید،
“به‌ سر اعلاحضرت برمیگردیم”
الان سیاست اقتضا میكند كه برویم ولی
“به سر اعلاحضرت برخواهیم گشت”
شما هم آرام باشید و كاخ را ترك نكنید.
دقیقا مثل زمانی باشید كه ما بودیم..
بعد از این حرف‌ها با ما دست داد و پشت سر شاهنشاه راه افتاد و رفت.
نمیدانم چرا ته دلم از سوگندی که شهبانوفرح خوردند دلخور بودم، اما چون همچین حرفی را با تاكید و دوبار تكرار سوگند “سراعلاحضرت” شنیدیم باور كردم و همه كسانی كه آنجا بودند هم باور كردند.

از سالن كه خارج شدیم، دیدم كه یك عده زیادی از گاردی‌ها و تیمسارها كه جزو نزدیكان شاهنشاه بودند هم رسیده بودند و عده‌ای از كارگران و باغبان‌های كاخ هم آمده بودند و...
همگی جمع شدند و تعداد افرادی كه دور شاهنشاه جمع شده بودند بالغ بر صد نفر شد. در این لحظه دیگر شاهنشاه را به خوبی نمیدیدم،
ولی متوجه شدم همان ممدگالیور كه گفتم، دوباره رفته است روی چمن، پاهای شاهنشاه را گرفته و داد می زند كه:«نمی گذارم بروید» بین این همه شلوغی من صدای فریادهای ممد گالیور را به خوبی میشنیدم. آنقدر محكم پاهای شاهنشاه را گرفته بود كه چیزی نمانده بود كه ایشان را به زمین بزند!

من هم رفتم جلو، تلاش کردم خودم را به شاهنشاه برسانم اما درجه یكی از تیمسارها به چانه من گرفت، چانه‌ام پاره شد و خون آلود شد. خون زیادی جاری شد و من ترسیدم جلو بروم و لباس دیگران را كثیف كنم.
هنگامه‌ای بود، همه غرق در اشک و اندوه بودیم و شاهنشاه از همه‌ی ما بدتر
همه پایین پله‌ها ایستادیم، زمینی كه هلیكوپتر شاهنشاه در آنجا قرار داشت چمن بود و حدود 20 تا 30 قدم با كاخ فاصله داشت. از آنجا به بعد، پله‌ها را شاه به همراه ملكه تنها بالا رفتند. ملکه دستی تکان دادند و سوار شدند، شاهنشاه با چشمانی که معصومیت و اشک در آن فواره میزد از بالا نگاهی به بقیه كردند، و بعد به ارتشی‌ها سلام نظامی کش‌داری دادند و بعد سوار هلیكوپتر شدند و حركت كردند.
آخرین چیزی كه یادم است تصویر شاهنشاه از پنجره هلیكوپتر بود که همراه با پرواز هلکوپتر کوچکتر و محوتر میشد و همزمان قلب من و دیگر حاضرین هم فشرده‌تر..

@TwitterMamnoe

1.43K viewsedited 20:36