پادشاهی‌خواهان توئیتر

امشب فیلم شرم‌آور و تأسف‌باری دیدم از صف‌های طولانی مردمان کشورم، که در جایگاه‌های فروش بنزین جمع شده بودند و برای پر کردن باک بنزین‌شان از سر و کول هم بالا میرفتند و بعضا به همدیگر هم ناسزا میگفتند..

نمیدانم چرا ناخودآگاه به یاد داستانی افتادم از دوست قدیمی
______________
اواخر اسفندماه سال پنجاه‌وهفت بود،
با یکی از دوستانم سوار بر اتومبیلم از فلکه تجریش رد میشدیم،
در وسط فلکه تجریش آن زمان یک آب‌نمای بزرگ قرار داشت با فواره‌ای که همیشه خودنمایی میکرد
مردم در خیابان‌های منشعب به فلکه تجریش تجمع کرده بودند و ترافیک شدید بود و ما ناگزیر شدیم یک ساعتی در آنجا توقف کنیم و به مردم نگاه کنیم.
گروهی از مردم از سمت خیابان ثبت، با پلاکاردهایی از استالین و مارکس و امام حسین و خسروگلسرخی و شاملو و دانشیان، فریادزنان به سوی فلکه می‌آمدند،
گروهی از سمت خیابان ارم با پلاکاردهایی از سیدحسین نصر و آیت‌الله بهشتی و آیت‌الله خمینی و علی‌شریعتی،
یک گروه هم از سمت خیابان سعدآباد با پلاکاردهایی از شهبانو فرح و ماشاالله قصاب و بختیار و مصدق‌السلطنه.....
در این میان کسانی هم گوسفندهایی قربانی کرده بودند و مردم دستشان را به خون آن زبان‌بسته‌ها آغشته میکردند و به دیوارها میزدند تا جای پنجه‌‌شان به یادگار بماند..
این چند گروه کف بر لب و با مشت‌های گره کرده به شدت در حال سر دادن شعارهای تند و زننده‌ بر علیه یکدیگر بودند و آن منطقه غرق ازدحام و سر و صدا بود و گرد و خاک..
از اتومبیلم پیاده شدم و به اطرافم نگاهی انداختم، در گوشه‌ای خلوت‌تر از گوشه‌های دیگر تجریش، چشمم به پیرمرد خوش‌پوش و خوش قدوبالایی افتاد که کت و شلواری سپیدرنگ به تن و فوگولی سپیدرنگ بر گردن و کلاه شاپو‌ی مشکی‌ای هم بر سر داشت و در حالی که با غیض و حرص تمام پیپ میکشید، به فواره‌ی وسط میدان تجریش خیره شده بود
به سمتش رفتم و سلامی کردم و پرسیدم اینجا چه خبر است؟ اینها که انقلابشان پیروز شده، شاه هم که رفته و آیت‌الله خمینی هم که آمده‌ و درگیری‌ها هم که به پایان رسیده، اینها چرا به خانه‌هایشان نمیروند؟!!
پیرمرد نیم نگاهی به من انداخت، نیشخند تلخی زد و با صدایی گرفته که نشان میداد هیچ میلی به سخن گفتن ندارد به من گفت:
به آن فواره‌ی زیبا نگاه کن، برای چند لحظه‌ای به فواره نگاه کردم..
سپس گفت حالا فواره را فراموش کن و به من نگاه کن
نگاهم را از فواره گرفتم و به چهره‌ی پیرمرد بستم،
با بی‌حوصلگی تمام این جمله را به من گفت:
«این مردم دیگر به خانه‌هایشان نخواهند رفت»

با لبخندی تشکر کردم و برگشتم، اتومبیلم را روشن کردم و دور زدم و از آنجا دور شدم..
آن روز و ساعت معنای جمله‌ای که آن پیرمرد خوش‌پوش و خوش قدوبالا به من گفت را درنیافتم،
اما از آن روز تا امروز که چهل سال از آن روز میگذرد، هر روز با تمام وجودم معنای جمله‌ی آن پیرمرد را میبینم و میفهمم:
«این مردم دیگر به خانه‌هایشان نخواهند رفت»

@TwitterMamnoe

1.63K viewsedited 20:53