پادشاهی‌خواهان توئیتر

امیدھای نظام بە اروپا بر باد رفت! اروپایی‌ها با بستهٔ اروپایی یا سازوکار اجرای برجام کلاه سر جمهوری اسلامی گذاشتند. نظام کماکان بسمت سقوط میرود

اروپا بیش‌از‌پیش از نظام و توقعات آن در مورد برجام فاصله می‌گیرد، در حالی که دولت روحانی بستهٔ اروپایی یا سازوکار اروپا را تمام امید خود در این مرحله میدانست.
چشم انداز بستهٔ اروپایی یا سازوکار اروپا چیست؟
از اردیبهشت‌ماه که آمریکا از برجام خارج شد ۶۶ماه میگذرد در این ۶ماه روابط بین ایران و اروپا چندین بار متحول شده است.
ابتدا روحانی با توپ پر گفت حداکثر چند هفته بیشتر به اروپایی‌ها فرصت نمی‌دهیم که راه‌کار حفظ برجام را بیاورند. شرط و شروط هم برای اتحادیه گذاشت که در این راه‌ کارشان باید فروش آزاد نفت، رابطه‌اش با بانکهای جهانی و گردش پولش تضمین شده باشد والا از برجام خارج خواهد شد.
چند هفته مهلتش به ۲۲ماه که رسید و دید خبری نشده باز گفت ما زیاد نمی‌توانیم صبر کنیم.
مدتی بعد که اعلام شد اتحادیه اروپا یک بسته برای رابطه با نظام تهیه کرده، بدون این‌که بگوید داخل این بسته چیست. روحانی گفت: «این بسته خواسته‌های ما را برآورده نمی‌کند»! اما جالب آن بود که روحانی از طرف دیگر هم زیر فشار دلواپسها بود که می‌پرسیدند پس بسته اروپایی چه شد؟
۲بار خود خامنه‌ای به این موضوع در حضور روحانی اشاره کرد که حمایت بدون اقدام عملی معنی ندارد.
که ناگهان روحانی گفت: «سنگ تمام گذاشتند»!
آنچه که در واقعیت و در عمل از این بسته به رژیم رسیده، یک کمک مالی ۱۸میلیون یورویی است که در حسابی ریختند تا رژیم بتواند از خود اتحادیه اروپا کالاهایی که کاربرد انسان‌دوستانه دارد و تحریمها را نقض نمی‌کند، بخرد.
جنگ جناحی بالا گرفت برخی گفتند این کار توهین به نظام است، تحقیر نظام است و خلاصه این‌که همان‌طور که در گزارشهای رسانه‌یی هم منعکس شده عملاً چیزی برای رژیم حاصلی نداشته است.
سازوکار یا بسته اروپایی چیست؟
این سازوکار یا بسته اروپایی همان است که قرار بود تا قبل از ۱۳آبان شروع دور جدید تحریمها اجرایی شود و چند روز بعد از ۱۳آبان روی کاغذ و به‌لحاظ سیاسی تصویب شد. اما اجرایی کردن آن‌ را به اواخر زمستان موکول کردند و دور جدیدی از جنگهای جناحی در درون نظام را رقم زدند.
حبیبی از موتلفه:
«فرصت‌سوزی اروپایی اظهر من‌الشمس است» و بعد هم با طعنه به روحانی گفته: «هشدار رهبری به کسانی که دل در گرو سازش دارند یا احتمال می‌دهند می‌شود با آمریکا گفتگو کرد و آنها را سر عقل آورد جدی است».
الان برای همه روشن شده که این «سازوکار» اروپا در واقع همان نفت در برابر غذاست. کاری برای لغو تحریمها صورت نگرفته. تازه همین «سازوکار» هم به گفتهٔ رسانه‌های حکومتی به‌قدری توی هواست که هیچ کشور اروپایی از ترس تحریمهای آمریکا حاضر نشده دفتری برای تبادلات این سازوکار در کشور خودش تأسیس کند.
اما سوال این است که: پس وقتی «سازوکار» واقعیت ندارد، چرا رژیم این‌قدر شکست آمریکا و دورزدن تحریمها از این طرق را در بوق می‌کند؟ پاسخ را در یک کلام همان امید درمانی است. تنها راه‌حلی که برای رژیم باقی مانده است وعده‌های پوشالی است و بس!
چون الآن رژیم به جایی رسیده که هیچ راه‌حلی از درونش برای حل معضلات اقتصادی در نمی‌آید.
معضلات اقتصادی هم یک قلمش به‌قول خودشان، سونامی بیکاری فارغ‌التحصیلان تعطیلی کارگاهها و کارخانه‌هاست و بسیاری مصایب دیگر از این دست!
نظام برای پاسخگویی به مطالبات مردم عملاً راه‌حلی ندارد و ناگزیر رو به داخل کشور و نیروهای خودی، روی به گفتاردرمانی و امیددرمانی آورده است.
الان وضعیت به جایی رسیده است که کلید حل بحرانهای اقتصادی راه‌حل‌های اقتصادی نیست، سیاسی است. دیروز علی خرم، کادر سابق وزارت‌خارجه رژیم، از ضرورت تغییر روش صحبت کرده بود.
فساد سرتاپای سیستم بانکی و بازرگانی را مانند سرطان گرفته است، دزدیهای نجومی همراه با پولشویی‌های سیستماتیک در این بانکها و کلاً ساختار غیراستانداردشان در اثر قطع رابطه با سیستم بانکداری جهانی باعث شد که این شرکتها یکی‌یکی برگردند و از خیر سرمایه‌گذاری در ایران بگذرند.
روز شنبه ۲۰آبان ۹۷ جهان صنعت نوشت:
«ما نه به توسعه اقتصادی دست یافتیم نه توسعه سیاسی‌. اقتصاد کماکان بدون فروش نفت ورشکسته است».
روشن است که در چنین وضعیتی یعنی اقتصادی مبتنی بر فساد و رانت، تصور هر گونه گشایش اقتصادی ولو با فرض رفع تحریمها هم برای رژیم متصور نیست
@TwitterMamnoe

404 viewsedited 22:32