پادشاهی‌خواهان توئیتر

نوشته ایی از دکتر نادر گرامیان
این همان دردیست که امروز گرفتارش شدیم( بی اخلاقی )
ایرانی اینگونه نبود داشتیم کم کم فرهنگ با هم بودن را یاد میگرفتیم
داشتیم کم کم بعد 1400 سال جنگ و خونریزی با هم مهربان میشدیم
خوب یادمه ایرانی برای ایرانی گل میخرید ایرانی میخندید و ایرانی زندگی میکرد
اینهمه با هم دشمن نبودیم اینهمه بهم فحش و نا سزا نمیگفتیم دیگر کمتر پاشنه های کفشمان را میخواباندیم و از فرهنگ دروازه غارو میدان شوش فاصله گرفته بودیم
دیگر کسی در سینما تمدن سیراب و شیردون نمیخورد بعد از سینما رادیو سیتی به ساندویجی آندره و یا یکتا میرفتیم خیلی فرق کرده بودیم از اواسط سال 1345 به بعد ایرانی شیک شده بود شاید از اروپائی ها یاد گرفته بودیم که اروپائی زندگی کنیم فیلم هائی که در سینما میدیدیم بی تاثیر نبود شکوه علفزار وبرنج تلخ و زیر آفتاب سوزان و لاو استوری که هنوز صدای آهنگش در گوش من است راستی چه شد از درشکه به پیکان رسیدیم و از گیوه به کفش ادیداس نه اینها نبود باور کرده بودیم که برای بهتر زیستن باید شیک بود وشیک فکر کرد و شیک زندگی کرد
روزی در سر کلاس استاد دکتر بنی احمد دانشجوئی پرسید استاد شما چرا همیشه کراوات میزنید استاد گفت از روزیکه در فرانسه دانشگاه رفتم آنروزها در ایران به کراوات میگفتند افسار اما میدانید کراوات چه تغیری در زندگی من داد ؟
کسی که کراوات میزند باید یغه پیراهنش تمیز باشد پس باید پیراهن او تمیز باشد
کسی که کراوات میزند و پیراهنش تمیز است باید کت و شلوارش تمیز باشد
کسی که کراوات میزند و پیراهن و کت و شلوارش تمیز است باید کفش او واکس زده باشد
کسی که کراوات میزند و لباس تمیز میپوشد و کفش او واکس زده است در خیابان درست راه میرود زیرا اگر لباس اوکثیف باشد کراوات به گردن او گریه میکند ........
چقدر سخت بود اما از فردا همه در دانشگاه کراوات زدیم راست گفت درست راه میرفتیم به یکدیگر احترام میگذاشتیم با کسی که کراوات نمیزد دختر ها نگاهش هم نمیکردند در نهار خوری تنها می نشست کم کم همه کراوات زدند عکس کارت دانشجوئی ما دیگر با کراوات بود من یاد ندارم بدون کراوات جائی رفته باشم در اداره در مهمانی در سخنرانی و کم کم در زندگی تا اینکه انقلاب شد در دانشگاه کراواتی ها را اخراج کردند در ادارات کراواتی ها را راه ندادند در خیابان کراواتی ها را میگرفتند کم کم ترسیدم کراوات بزنم اول کت و شلوارم عوض شد بعد بدون اتو شد بعد پیراهنم کثیف شد بعد کم کم من ماندم با یک عرق گیر ویک زیر پیراهنی با یک جفت دمپائی پلاستیکی با یک عدد پیر ژاما و یا یک شلوار کردی دیگر از وسط خیابان رد میشوم فحشم میدهند مهم نیست من هم فحش میدهم کنار خیابان دل و جیگر و یا سیراب شیردون میخورم آشغال توی خیابان میریزم نه دیگر کسی بمن سلام میکند نه من به کسی احترام میگذارم اتوبوس بی نوبت سوار میشوم نان را بی نوبت از نانوائی میگیرم چقدر تازگی ها حرف زشت میزنم براستی خودم هم نمیدانم اونهمه احترام و ادب بخاطر کراوات من بود یا در جامعه ای زندگی میکردم که همه یاد گرفته بودیم برای پیشرفت در هر جامعه ای ابتدا باید کروات زد .....
حیف شد کراواتم را باز کردند .
@TwitterMamnoe

1.75K viewsedited 20:06