پادشاهی‌خواهان توئیتر

‍ @TwitterMamnoe
سردار سپه يک *سرباز ساده ی سوادکوهی* بود که نه از خانواده های اشرافی و نه از خوانين محلی به شمار می رفت. » خو ِد اين واقعيت که مردی بدون تکيه خانوادگی و ثروت و بدون تحصيل در مدارس نظام روسيه و حتی بدون دانستن زبان روسی از سربازی به درجه سرتيپی برسد، دليل بر همت بلند و نشانه لياقت و انجام دقيق وظايف سپاهيگريست .
به اعتراف و تصديق تمام آن کسانی که دوره جوانی او را به خاطر دارند؛
افسری بود دقيق و وظيفه شناس ، جدّی و با اهتمام که سر سوزنی مسامحه و اهمال را در کارهای اداری جايز نمی شمرد .
خود او روزی برايم [علی دشتی] نقل کرد که پس از انقلاب روسيه و سرنگون شدن حکومت تزاری به دست و پا افتادم که به فرماندهی افسران روسی در
قزاقخانه خاتمه داده شود و در اين باب حتی نزد مدّرس که آن وقت مرکز مخالفت با قرارداد ١٩١٩ و صاحب نفوذ بود رفتم و اين مطلب را با وی درميان نهادم ، اما مدّرس از قبول و تصديق رأی من سر باز زد . . . و افزود که هنوز معلوم نيست کار انقلاب روسيه به کجا می انجامد ، اگر قوای شورشی [بلشويکها] مغلوب و مجددًا رژيم تزاری در روسيه مستقر شود تفاهم ما با آنان دشوار می شود ...
علی دشتی خاطره ای ديگر تعريف می کند که راز موفقيت رضاخان را در آن روزهای بحرانی بيشتر نمايان می کند ؛
❊ در سير زندگانی اجتماعی و سياسی خود مردی به وطن پرستی رضا شاه نديده ام .
علاقه او به سرزمين پدری از حد متعادل و معقول خارج شده و حتی شيوه تعصب پيدا می کرد .
رضا شاه ناراحت و خشمگين می شد اگر می گفتند ؛ سوئيس بيش از ايران درياچه دارد . ❊
رضاخان سردار سپه اين آرزو را در سر می پروراند که ارتش را از چنگ افسران روسی نجات دهد و چنانچه خود به علی دشتی گفته بود ، تصميم قاطع داشت تا
« به حکومت مرکزی معنی حقيقی آن را بازگرداند ».
به همين دليل در اعلاميه مشهور خود در جواب مخالفان کودتا با افتخار خود را عامل کودتا معرفی کرد و گوشزد نمود که « کودتا کار سياست بافان و همکاران بيگانگان نيست ، بلکه عمل قهرمانانه سرباز رشيديست که می خواهد « به نابسامانيهای دولت مرکزی پايان دهد . آن روزها هر کس، حتا مخالفان کودتا، به ديدن سردار سپه می رفت از « دفتر اين افسر رشيد و مصمم » اميدوار و راضی بيرون می آمد و « گرمی و نيروی خاصی در خود احساس » می کرد.
« دريچه ای گشوده » می شد و « فروغ اميدی » تابيدن می گرفت .
ظاهرًا مخالفان کودتا آهسته آهسته بر اين باور می شدند که « دوره خواری و ناتوانی و بيماری ايران سپری شده است . ايران مرد خود را يافته است و اين احتمال قوّت می گرفت که در بزنگاه تاريخ قرار گرفته » است .
دشتی می نويسد : « اين مرد چهل و چند ساله که تا چند روز قبل او را افسری حادثه جو می پنداشتم اينک می خواهد تاريخ را ورق زند و صفحه تازه ای در آن بگشايد .
در ذهن تخيل زای و پوينده ام دورنمای « اردشير بابکان و نادرشاه افشار پديدار شده بود... »
اين تغيير حالت و اتخاذ روش مثبت به من اختصاص نداشت .
هر انديشمند اصلاح طلب که از اوضاع تباه آن روز به تنگ آمده بود، نه سياست بافان و فرصت جويانی که نان را به
نرخ روز می خوردند ، از نزد سردار سپه دگرگون بيرون می آمد « سردار سپه » با اختصاص درآمد انحصار ترياک به قزاقخانه در صورتی که ساير مستخدمين دو ماه و سه ماه به حقوق خود نمی رسيدند « به سازماندهی ارتش جديد ايران مشغول شد .
سپس شروع به خلع سلاح عشاير و ايلات و سرکوبی شورشهای محلی کرد و اين کار سبب اعتبار و اقتدار وی شد .
مّلت ايران که از نابسامانيهای اقتصادی ، سياسی و نظامی و از همه مهمتر عدم امنيت اجتماعی به جان آمده بود، از نتايج کودتا و سرکوبی قيامها به گرمی استقبال کرد .
نه تنها عامه مردم ، بلکه نيروهای مترقی مثل حزب سوسياليست ايران با سرانی چون سليمان ميرزا اسکندری و عده ای از روزنامه نگاران و روشنفکران آن دوران چنين تصور می کردند که کشور برای رهايی از اين آشفتگی ملّی نيازمند يک دولت مقتدر مرکزی است که متکی بر ارتش نيرومند باشد تا بتواند نظم و امنيت و اصلاحات اجتماعی و اقتصادی و سياسی را اجرا نمايد
[منبع ؛ علی دشتی ۲۳سال به قلم و ویرایش بهرام چوبینه]
(سقوط قاجاريه و به قدرت رسيدن رضا شاه)
{صفحه ۸-۹-۱۰۰}
روحش شاد باد🌸♥
وحید اسدزاده

attach 📎

285 views10:05