خواب واقعن فوق العادس ؛ مث یه راه گُریز از زنده موندن و تحمل کردن میمونه!

عکی ولی اون لحظه مزخرفی که هیچچچچ کدوم از آهنگای فاکیت با مودت یکسان نیستنننیاتسددس<<<<

نیازمند مدتی گم شدن-

من بعضی از اهنگامو بیشتر از آدمای اطرافم دوس دارم✨

بیزارم از دین شما ؛
نفرین به آیین شما
از پینه ی پیشانی و
دل های سنگین شما..!

چی بگم انقد دل پره وقتی شهر شده پر دود و دلهره..!

خوش بویی و خوش اخلاقی ، همیشه یه ترکیب برندست.

زندگی برای آدمایی که زیاد فکر میکنن و قلب مهربونی دارن ؛ جهنمه.

ببخش باران؛
تو می باری و ما
هی شسته نمی شویم…!

تو میگی انتخاب من تنهاییه ؛
ولی من میگم آدما مزخرف شدن🤌.

اگه پلی لیستم یه آدم و موقعیت بود ؛ میشد یه آدم مستِ عاشق که بهش گفتن معشوقش مرده و اونم توهم زده که معشوقش پیشش و در حالی که چشاش غرقِ اشکه ، قهقهه میزنه و می‌رقصه!

ولی اون رفاقتایی که بعدش فرد مقابل حسش فراتر از دوستی میشه<<<<<<

ناگفته نماند که استثنا داریم.

گشادی دردیست که درمان ندارد"

شوخوش لاکیایِ من✨"

داستان آهنگ :
در زندان گوانتانامو یک زندانی ۱۸۳ بار به روش "احساس خفگی" شکنجه شد.
این آهنگ به یاد او ساخته شده است.

درو باز کن بیا ؛ ببین من چه شکلیم بدونه تو🫵✨

روزی که بتونم احساساتم رو بدون هیچ ترسی بروز بدم ، عروسیمه حاجی🤌

شده تا حالا اون موقع که سر تا سر بدنت پره نفرته یه لحظه به خودت بیای و ببینی فرد مقابلت خیلی مظلومه و تو شبیه شیطان شدی؟
اون عذاب وجدانی که بعدش میگیری<<<<<

من تنهایی رو دوست دارم ، ن تنها شدن.