با سلام و پیشاپیش تبریک سال نو، لطفا تا عضو گیری کانال کامل بشه کمی صبور باشید، قرار است مطالب خواندی و جالبی در زمینه خلبانی و پرواز و آموزش ها و تکنیک های رزم های هوایی تاپ گان برای شما عزیزان داخل کانال قرار بگیرد.
آغاز سال ۱۳۹۶ خورشیدی و ۲۵۷۴ هخامنشی مبارک باد، به یاد روزگارانی که در شهر باشکوه پارسه، جشن نوروز به همراه پدر سرزمین ایران، کوروش بزرگ برگزار می گردید.
.:: بررسی دلیل به وجود آمدن تاپ گان ::.
از زمان اختراع هواپیما و ورود آن به عنوان جنگ افزار، تمامی جنگ های هوایی در آسمان با فن مانور و استفاده از مسلسل هواپیما همراه بود، در جنگ جهانی دوم این کاربرد به اوج خود رسید و خلبانان رکورد های بسیاری در جنگ های هوایی به دست آوردند، این درگیری ها بعد از پیدایش موشک های هوا به هوا کمی به فراموشی رفت، اما درست در زمانی که موشک های حرارتی مانند سایدوایندر کمی آسودگی برای خلبانان به همراه آورده بود، همچنان بسیاری از کشور ها مانند شوروی سابق از همان سیستم قدیمی تر مسلسل و توپ هواپیما به کمک مانور های گوناگون استفاده می کردند.
در ابتدای کارزار هوایی تعداد لود شدن موشک بر روی هواپیما ها بسیار ناچیز بود، پس چیزی که میتوانست در ادامه به کمک خلبان بیاید همان مانور و مسلسل یا توپ هواپیما بود، پس می بایست به این تکنیک قدیمی در کنار جنگ افزار های جدید تر نگاه ویژه ای داشت.
به عنوان مثال پس از به روی کار آمدن موشک نیمه فعال راداری اسپارو AIM 7 بر روی فانتوم اف ۴ در کنار سایدوایندر AIM 9 در جنگ ویتنام فانتوم های اولیه بدون توپ ساخته شده بودند که در ادامه این جنگ به دلیل مشکلاتی زیادی که موشک های اولیه هوا به هوا داشتند، توپ ۲۰ میلی متر در مدل های بعدی فانتوم قرار گرفت که بتواند این خلا را پر کند.
اما توپ به تنهایی نمی توانست برتری هوایی بسازد، خلبان و آموزش آن کلیدی ترین قسمت این ماجرا بود، با توجه به اینکه نیروی دریایی و ناو های هواپیما بر آمریکا می توانست در تمام نقاط دنیا حضور پیدا کند پس به درستی مدرسه تاپ گان در ابتدا برای خلبانان نیروی دریایی کار خود را شروع کرد. هدف تاپ گان آموزش جنگ های هوایی فراموش شده بود، کاری که خلبان و هواپیما را با هم ترکیب می کرد و سلاحی قوی در آسمان می ساخت.
از زمان اختراع هواپیما و ورود آن به عنوان جنگ افزار، تمامی جنگ های هوایی در آسمان با فن مانور و استفاده از مسلسل هواپیما همراه بود، در جنگ جهانی دوم این کاربرد به اوج خود رسید و خلبانان رکورد های بسیاری در جنگ های هوایی به دست آوردند، این درگیری ها بعد از پیدایش موشک های هوا به هوا کمی به فراموشی رفت، اما درست در زمانی که موشک های حرارتی مانند سایدوایندر کمی آسودگی برای خلبانان به همراه آورده بود، همچنان بسیاری از کشور ها مانند شوروی سابق از همان سیستم قدیمی تر مسلسل و توپ هواپیما به کمک مانور های گوناگون استفاده می کردند.
در ابتدای کارزار هوایی تعداد لود شدن موشک بر روی هواپیما ها بسیار ناچیز بود، پس چیزی که میتوانست در ادامه به کمک خلبان بیاید همان مانور و مسلسل یا توپ هواپیما بود، پس می بایست به این تکنیک قدیمی در کنار جنگ افزار های جدید تر نگاه ویژه ای داشت.
به عنوان مثال پس از به روی کار آمدن موشک نیمه فعال راداری اسپارو AIM 7 بر روی فانتوم اف ۴ در کنار سایدوایندر AIM 9 در جنگ ویتنام فانتوم های اولیه بدون توپ ساخته شده بودند که در ادامه این جنگ به دلیل مشکلاتی زیادی که موشک های اولیه هوا به هوا داشتند، توپ ۲۰ میلی متر در مدل های بعدی فانتوم قرار گرفت که بتواند این خلا را پر کند.
اما توپ به تنهایی نمی توانست برتری هوایی بسازد، خلبان و آموزش آن کلیدی ترین قسمت این ماجرا بود، با توجه به اینکه نیروی دریایی و ناو های هواپیما بر آمریکا می توانست در تمام نقاط دنیا حضور پیدا کند پس به درستی مدرسه تاپ گان در ابتدا برای خلبانان نیروی دریایی کار خود را شروع کرد. هدف تاپ گان آموزش جنگ های هوایی فراموش شده بود، کاری که خلبان و هواپیما را با هم ترکیب می کرد و سلاحی قوی در آسمان می ساخت.
.:: کمی درباره مانور های هوایی ::.
مانور های هوایی را می توان به چندین دسته تقسیم بندی کرد، اما به دو صورت کلی تمامی مانور ها قابل دسته بندی هستند.
۱- مانور های اکروباتیک یا نمایشی.
۲- مانور های جنگی و نظامی.
در مانور های اکروباتیک معمولا زیبایی مانور در نظر گرفته می شود، البته برخی از مانور های نمایشی قابل استفاده در دسته مانور های نظامی نیز هستند، مانند مانور معروف به کبرا، که در این مانور خلبان باید سرعت خود را به صفر رسانده و هواپیما را استال نماید.
مانور های نظامی گونه ای دیگری هستند که تخصصی در جنگ های هوایی استفاده می شوند که می توان به عنوان مثال به مانور Kulbit اشاره کرد.
در کل مانور های هوایی را می توان یک علم در استفاده از حداکثر کارایی یک وسیله پرنده دانست که از ترکیبی از فنون علمی پروازی دانست، البته قابل ذکر است اکثر این مانور ها ریسک بسیاری دارند که خلبان باید در نزدیکی این تیغ خطرناک به درستی وسیله پرنده خود را کنترل نماید.
کوچکترین اشتباهی می تواند باعث واماندگی و اسپین پرنده شود، که حتی اگر خطر حضور پرنده دشمن را در درگیری نادیده بگیریم، به خودی خود واماندگی و سپس اسپین می تواند خود باعث از دست رفتن جنگنده شود. پس این همان لبه تیغ خطر است که به آن اشاره شد، خلبان در این لبه تیغ خطرناک باید به درستی با استفاده دقیق از پارامتر هایی مانند ارتفاع، سرعت و قدرت موتور جنگنده استفاده کند تا دشمن را شکست دهد.
مانور های هوایی را می توان به چندین دسته تقسیم بندی کرد، اما به دو صورت کلی تمامی مانور ها قابل دسته بندی هستند.
۱- مانور های اکروباتیک یا نمایشی.
۲- مانور های جنگی و نظامی.
در مانور های اکروباتیک معمولا زیبایی مانور در نظر گرفته می شود، البته برخی از مانور های نمایشی قابل استفاده در دسته مانور های نظامی نیز هستند، مانند مانور معروف به کبرا، که در این مانور خلبان باید سرعت خود را به صفر رسانده و هواپیما را استال نماید.
مانور های نظامی گونه ای دیگری هستند که تخصصی در جنگ های هوایی استفاده می شوند که می توان به عنوان مثال به مانور Kulbit اشاره کرد.
در کل مانور های هوایی را می توان یک علم در استفاده از حداکثر کارایی یک وسیله پرنده دانست که از ترکیبی از فنون علمی پروازی دانست، البته قابل ذکر است اکثر این مانور ها ریسک بسیاری دارند که خلبان باید در نزدیکی این تیغ خطرناک به درستی وسیله پرنده خود را کنترل نماید.
کوچکترین اشتباهی می تواند باعث واماندگی و اسپین پرنده شود، که حتی اگر خطر حضور پرنده دشمن را در درگیری نادیده بگیریم، به خودی خود واماندگی و سپس اسپین می تواند خود باعث از دست رفتن جنگنده شود. پس این همان لبه تیغ خطر است که به آن اشاره شد، خلبان در این لبه تیغ خطرناک باید به درستی با استفاده دقیق از پارامتر هایی مانند ارتفاع، سرعت و قدرت موتور جنگنده استفاده کند تا دشمن را شکست دهد.