بیچاره من با این روحیه‌ی نازنازی و قلب کوچک؛ همه‌اش گیر آدم‌های جاکش میفتم.

خب خانواده رفت خوابید، حالا وقت زندگی کردن من در این خونه‌اس.

آقا این تظاهر به قوی بودن داره ما رو میگاد.

به‌نظرم ‏هیچ تعداد کفشی کافی نیست.

مردها صندل نپوشن لطفا، ممنون میشیم پا و انگشتای پاتون رو نبینیم.

من فقط مسئول استیکری هستم که میفرستم؛ نه کل پک.

هر زبانی یاد میگیرم متوجه میشم هیچ زبانی زبان انگلیسی نمیشه، زبان انگلیسی نظیر نداره بچه‌ها.

هوا انقد خوبه که جون میده پنجره رو باز کنی بپری پایین.

اصن ‏اینکه آدم کیر اشتباهات تکراریشو بخوره یه چیز دیگه‌ست.

توی ایران آن‌تایم بودن فقط باعث میشه خودت رو کیر ملت کنی.

شل دست نده مادر سگ. شل دست نده کیرم تو اون دستات.

نمیدونم بعضیاتون مگه چه بچگی کصشر و پر از ترامایی داشتید که ورژن بزرگسالیتون انقدر قحبه و سگ‌پدره.

این آدما لیاقت قلب پاک و pure منو ندارن از این به بعد فقط سیاست و بازی روانی و منیپولیت.

این همه چیز دیدیم تو عمرمون به جز اژدها، تو اون آزمایشگاه‌های کیری‌تون دوتا تارگرین تولید کنین.

کاش نوت اینستا حذف بشه ملت خیلی کصشر میزارن.

‏چرا تو‌ خودتی و کیرخر. خب حتما یه دلیلی داره که نمیخوام بگم دیگه عقب‌ مانده. اگه میخواستم بگم که دیگه تو خودم نبودم.

از بگا نرفتن آدمای مادرجنده، خسته و ناامیدم.

بچه‌ها شما که غریبه نیستید، نسبت به همه چیز خسته و بی‌تفاوت شدم، بزرگ‌ترین اتفاقای خوبم بعد چند ثانیه تو مغزم محو میشن، یه جعبه‌ی پوچم با جسم انسان.

از آدمایی که یه مدت میرن تو غار بعد با یه دستاورد حسابی میان بیرون خیلی خوشم میاد.

وقتی یه مهارتی یکی تو ۵ سال یاد گرفته رو نمیتونم تو نیم ساعت یاد بگیرم معلومه که مشکل از منه و ناکافی‌ام و دنیا به آخر رسیده دیگه پس چی.

هروقت شک داشتی بگی یا نگی، نگو.