صبحا حس میکنم همه توی خیابون سردشونه، ولی روشون نمیشه که سوییشرت بپوشن.

من کردارم نیکه، رفتارمم نیکه، فقط این گفتار کصکشم رو درست کنم دیگه کامل میشم.

عزیزم میدونم زندگی ادامه داره، برای همین دارم گریه میکنم.

من عادت ندارم همیشه من باید کوچیک‌ترین آدم جمع باشم یعنی چی که انقدر متولد ۸۵ ۸۶ زیاده همه‌جا.

‏واقعا عاشق این مدل هوا هستم، دما عالی ، طبیعت فوق العاده، هوا اکثرا ابری، روزا کوتاه شبا بلند، واقعا احساس میکنم تو این فصل ادم شادتری ام، کاش همیشه هوا تو همین سبک و تو همین دما میموند.

به امید روزی که کار هیچ انسانی به ادارات دولتی ایران نیفته.

من قبلا آقایی میکردم نمیدونم چی شد به کصکشی افتادم.

بیچاره من با این روحیه‌ی نازنازی و قلب کوچک؛ همه‌اش گیر آدم‌های جاکش میفتم.

خب خانواده رفت خوابید، حالا وقت زندگی کردن من در این خونه‌اس.

آقا این تظاهر به قوی بودن داره ما رو میگاد.

به‌نظرم ‏هیچ تعداد کفشی کافی نیست.

مردها صندل نپوشن لطفا، ممنون میشیم پا و انگشتای پاتون رو نبینیم.

من فقط مسئول استیکری هستم که میفرستم؛ نه کل پک.

هر زبانی یاد میگیرم متوجه میشم هیچ زبانی زبان انگلیسی نمیشه، زبان انگلیسی نظیر نداره بچه‌ها.

هوا انقد خوبه که جون میده پنجره رو باز کنی بپری پایین.

اصن ‏اینکه آدم کیر اشتباهات تکراریشو بخوره یه چیز دیگه‌ست.

توی ایران آن‌تایم بودن فقط باعث میشه خودت رو کیر ملت کنی.

شل دست نده مادر سگ. شل دست نده کیرم تو اون دستات.

نمیدونم بعضیاتون مگه چه بچگی کصشر و پر از ترامایی داشتید که ورژن بزرگسالیتون انقدر قحبه و سگ‌پدره.

این آدما لیاقت قلب پاک و pure منو ندارن از این به بعد فقط سیاست و بازی روانی و منیپولیت.

این همه چیز دیدیم تو عمرمون به جز اژدها، تو اون آزمایشگاه‌های کیری‌تون دوتا تارگرین تولید کنین.