‏بلوغ عاطفی فقط این پارتنرایی که اجازه نمیدن هیچ ماد‌رجنده‌ای تو رابطه‌شون دخالت کنه.

به این صورت که اگه تا ساعت ۲ شب خوابت نبره باید منتظر بمونی با ایستگاه بعدی که ساعت ۵ صبح میاد بخوابی.

این نویسنده‌ها هم کصخلن. داری کتاب میخونی میبینی سه صفحه داره جزئیات یه خونه رو توضیح میده، قضیه رو بگو بابا کیرم تو درو پنجره اون خونه.

‏کجای قیافم شبیه ادمیه که کصشر بگی نمیزنه تو‌ دهنت.

مردم چقدر پراکنده و غیرقابل پیش بینی راه میرن کصکش کیو میخوای دربیل کنی؟

این چه حرفیه آخه؟ عزیزم معلومه حق با شماست. کی حوصله‌ی بحث با مادرجنده ای مثل تورو داره؟

بزرگسالی واقعا سخته. خودت افسرده‌ای. دوستات افسرده‌ن. در هر بگایی تنهایی. و در این میان همواره تلاش میکنی خودتو نکشی.

۴۰ میلیون پسر ایرانی همشون باهم میخوان بهترین املت زندگیتو بهت بدن.

انسان تو بزرگسالی یاد میگیره که گاهی دوستی‌ها تموم میشن. تقصیر کسی هم نیست. انگار عمرش تموم میشه و یواش‌یواش میمیره، بدون اینکه دلخوری‌ای پیش اومده باشه.

‏هوا دو سه درجه خنک‌تر شده بنده هم آدم بهتری شدم.

شما هرچی سنت میره بالاتر از سیاوش قمیشی بیشتر خوشت میاد.

از مقایسه خودت با افرادی که خانواده حمایتگر دارن
دست بردار.

بزرگترین لطفی که یه آدم در حق خودش میتونه بکنه overshare نکردنه.

من نمیفهمم این "من همینم که هستم" چیه افتاده رو زبون شما. خب همینی که هستید کیریه و نمیشه تحملتون کرد.

‏بارون زده. هوا بسیار زیباست. پنجره رو باز میذارم و درحالیکه دارم از این هوا لذت میبرم، مثل یک نوزاد به خواب میرم. کیرم تو تابستون و هر بیمار روانی‌ای که از تابستون لذت میبره.

‏وضعیت:
حالم از اکثر اطرافیانم بهم میخوره ولی نمیتونم باهاشون قطع ارتباط کنم چون دو قطبی‌ام و ممکنه فردا مثل سگ پشیمون شم.

صبحا حس میکنم همه توی خیابون سردشونه، ولی روشون نمیشه که سوییشرت بپوشن.

من کردارم نیکه، رفتارمم نیکه، فقط این گفتار کصکشم رو درست کنم دیگه کامل میشم.

عزیزم میدونم زندگی ادامه داره، برای همین دارم گریه میکنم.

من عادت ندارم همیشه من باید کوچیک‌ترین آدم جمع باشم یعنی چی که انقدر متولد ۸۵ ۸۶ زیاده همه‌جا.

‏واقعا عاشق این مدل هوا هستم، دما عالی ، طبیعت فوق العاده، هوا اکثرا ابری، روزا کوتاه شبا بلند، واقعا احساس میکنم تو این فصل ادم شادتری ام، کاش همیشه هوا تو همین سبک و تو همین دما میموند.