پیشاپیش عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

عین سگ از آینده میترسم. آینده‌ی آینده هم نه‌ها، از همین پاییز و زمستون و تورم و کصشر.

مشکلتون با هیچ‌کاری نکردن چیه واقعا؟
تا دو دقیقه وقت خالی گیر میارید، میخواید سریع یه جایی برید یا یکی رو ببینید. برو رو کاناپه لش کن و از بیکاری لذت ببر.

مراسم و مهمونی‌ای که توش چایی نمیدید، منو دعوت نکنید.

‏حالا چه اصراریه به حفظ دوستی‌های قدیمی؟ شاید یارو واقعا کصشره.

مردم با اعتماد به‌نفس خیلی بالایی کص میگن و اصلا ابایی ندارن.

‎مطمئن باشید که
‎Once a madar jende always a madar jende.

به نظرم اگه تونستید به یک انسان مهربان و بی‌آزار آسیب برسونید به خودتون افتخار کنید. مادرجنده بودن در این سطح، نیازمند تلاش خیلی زیادیه.

چقد جالبه که آدما برا همدیگه موزیک میفرستن.

رفقا اولدمانی یه مفهوم بودنیه. نمیتونید کلمه اولد رو کامنت کنید و شلوار پارچه‌ای کرم ۶۹۰ تومنی بخرید و اولدمانی باشید.

وقتی با منی نیاز نیست از چیزی عکس بگیری چون من already از تو و فضای اطرافت عکس گرفتم.

آدما نا امیدت میکنن، ولی خدا نه.

دوستان تنها چیزی که نباید براش جنگید، خواسته‌شدنه.

همچنان تخمم؛ هیچ‌چیز همیشگی نیست.

بزرگسالی یعنی تا صندلی دیدی بشینی.

طنز قوی حاصل گاییده شدن خار انسان در طول زمانه.

اینجانب دائما بین "چقد کیری خفنم" و "چقد کصشرم" در تناوبم.

١ ساعت وقت دارم تابستونو بترکونم.

چرا بچه کوچیکا میتونن تو فضای پابلیک جیغ بزنن ولی من نه؟
من که دلایل قابل درک‌تری دارم.

اتفاقا خوشحال کردن من خیلی راحت‌تر از ناراحت ‌کردنمه، ولی خب.