‏کیر تو این بزرگسالی منو ببرید قصر بادی.

‏چه‌قدر آدم‌ های جالبی هستین، من میرم یه ردیف دیگه دیوار دورم رو ببرم بالاتر.

تو منو ناراحت میکنی و فکر میکنی چیزی نشده. من استرس میگیرم، اسید معدم میزنه بالا، ریتم دسشویی رفتنم بهم میریزه، نمیتونم غذا بخورم و سه روز با عزرائیل کشتی میگیرم.

اولش بهت پروانه میده بعدش معده درد.

ببینمت ماچت کردم.

در خانه ایستاده بودم که دو گلوله شلیک شد. دو تیر خلاص. دو گلوله در قلبم و من هنوز زنده‌ام.

"در این خانه برف میبارد، خاطرات یک بازمانده."

هرچی دلار بالاتر میره امکان مهاجرتم بالاتر میره (به اون دنیا)

لاو لنگوئیج من خندیدنه، ینی خوشم بیاد ازت انقدر به کصشرات میخندم که هیچ احساس کمبودی تو دلقک بودنت نداشته باشی.

‏باید خودمو توی یکی از اون پنجشنبه های سرد و ابری که ظهر از مدرسه میرسیدم خونه و بابت تعطیلی فردا خیالم راحت بود جا میذاشتم. اشتباه کردم.

پیشاپیش عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

عین سگ از آینده میترسم. آینده‌ی آینده هم نه‌ها، از همین پاییز و زمستون و تورم و کصشر.

مشکلتون با هیچ‌کاری نکردن چیه واقعا؟
تا دو دقیقه وقت خالی گیر میارید، میخواید سریع یه جایی برید یا یکی رو ببینید. برو رو کاناپه لش کن و از بیکاری لذت ببر.

مراسم و مهمونی‌ای که توش چایی نمیدید، منو دعوت نکنید.

‏حالا چه اصراریه به حفظ دوستی‌های قدیمی؟ شاید یارو واقعا کصشره.

مردم با اعتماد به‌نفس خیلی بالایی کص میگن و اصلا ابایی ندارن.

‎مطمئن باشید که
‎Once a madar jende always a madar jende.

به نظرم اگه تونستید به یک انسان مهربان و بی‌آزار آسیب برسونید به خودتون افتخار کنید. مادرجنده بودن در این سطح، نیازمند تلاش خیلی زیادیه.

چقد جالبه که آدما برا همدیگه موزیک میفرستن.

رفقا اولدمانی یه مفهوم بودنیه. نمیتونید کلمه اولد رو کامنت کنید و شلوار پارچه‌ای کرم ۶۹۰ تومنی بخرید و اولدمانی باشید.

وقتی با منی نیاز نیست از چیزی عکس بگیری چون من already از تو و فضای اطرافت عکس گرفتم.