بنده در حال حاضر تمام "نا" ها هستم.
ناراحت، ناکافی، نادرست، ناامید، ناامن، ناچیز و احتمالا ناپدید.

آدما نا امیدت میکنن، ولی سیگار نه.

چرا بهم افتخار نمیکنی؟ من تو این شرایط چاییمو بدون تریاک میخورم.

هی میگذره و هی it is what it is تر میشه.

‏عاشق ایناییم که زیر پستای انلاین شاپایی که باید بریم دایرکت خایه مالی کنیم قیمت اعلام کنن تو کامنتا قیمت و لو میدن.

شایدم قراره فقط یکم دیرتر از پسش بربیای، همین.

واقعا شبا خوابیدن برام سخته. بی‌دلیل تا دیروقت لفتش میدم. آخه تو این وضعیت تعلیق کش اومده، در طول روز اصلا ما چندان زندگی نمیکنیم و شب که میرسه انگار هنوز مقادیری زندگی طلبکاریم و وقتش نرسیده که بخوابیم.

‏منظورت چیه که بیا همو ببینیم؟ من وجود ندارم، من یه کانسپتم.

‏خب دیگه به جاهای بدی از بزرگسالی رسیدیم.

‏کیر تو این بزرگسالی منو ببرید قصر بادی.

‏چه‌قدر آدم‌ های جالبی هستین، من میرم یه ردیف دیگه دیوار دورم رو ببرم بالاتر.

تو منو ناراحت میکنی و فکر میکنی چیزی نشده. من استرس میگیرم، اسید معدم میزنه بالا، ریتم دسشویی رفتنم بهم میریزه، نمیتونم غذا بخورم و سه روز با عزرائیل کشتی میگیرم.

اولش بهت پروانه میده بعدش معده درد.

ببینمت ماچت کردم.

در خانه ایستاده بودم که دو گلوله شلیک شد. دو تیر خلاص. دو گلوله در قلبم و من هنوز زنده‌ام.

"در این خانه برف میبارد، خاطرات یک بازمانده."

هرچی دلار بالاتر میره امکان مهاجرتم بالاتر میره (به اون دنیا)

لاو لنگوئیج من خندیدنه، ینی خوشم بیاد ازت انقدر به کصشرات میخندم که هیچ احساس کمبودی تو دلقک بودنت نداشته باشی.

‏باید خودمو توی یکی از اون پنجشنبه های سرد و ابری که ظهر از مدرسه میرسیدم خونه و بابت تعطیلی فردا خیالم راحت بود جا میذاشتم. اشتباه کردم.

پیشاپیش عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

عین سگ از آینده میترسم. آینده‌ی آینده هم نه‌ها، از همین پاییز و زمستون و تورم و کصشر.