این ساعت از شب آق داریوش ۷۴ای همیشه حال میده.

توی بانک از باجه نوبت‌دهی نوبت میگیری، یک ساعت میشینی تا شماره‌ت رو بخونن، میری پشت باجه، داری کارِت رو برای کارمند بانک توضیح میدی که یهو یک مادون حیوانِ پست‌تر زالوی بی پدر و مادرِ بی‌فرهنگِ بی‌همه چیز، سرش رو مثل بز میاره جلو، حرفت رو قطع میکنه و شروع میکنه به سوال و درخواست.

جدی خیلی آدم خوبی‌ام و تحت هیچ شرایطی ورژن ضعیف آدما رو به رخشون نمیکشم. هرچقدر دلت میخواد گنده‌ گوزی کن عزیزم حتی اگه بهم بدی کرده باشی چیزایی که وقتی ترسیده بودی بهم گفتی تا ابد پیش خودم میمونه.

داری چاییتو میخوری که یهو صدای یخچال قطع میشه و میفهمی چقد تنهایی.

راجبش پاشدم چایی دم کردم؛ بازم افاقه نکرد.

‏بنده‌ به شخصه کابُلو گرفتم.

مشکل من اینه که تحمل قهر و سکوت و فضای سنگین رو ندارم. واسه همین حتی وقتی حق با منه خودم میرم آشتی و عذرخواهی میکنم که مطمئن شم کسی رو ناراحت نکردم و ازم دلخور نیست. کیر تو این مهربونی.

بخاطر همین "تراپی؟ نه ممنون" هاس که انقد کصخلید.

با ماشین بهم بزن اما ذوق حرف زدنمو کور نکن.

پسر باورم نمیشه که انسان‌ها هنوز دارن بچه‌دار میشن.

میتونی همه‌ی ایمانت و باورت رو خرج خیارشور کنی و مطمئن باشی هیچوقت ناامیدت نمیکنه، یا لیمو ترش. نمی‌دونم؛ هرچی غیر آدم.

پیشاپیش عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

شما میتونی از زندگی من بری، میتونی گوستم کنی، میتونی تو سختی‌ها ترکم کنی، میتونی بشاشی رو قول‌هایی که دادی، میتونی فاصله بگیری، میتونی سرد بشی و حتی میتونی واسم جایگزین پیدا کنی. باورکن ناراحت نمیشم و به تصمیمت احترام میذارم. عزیزم من واقعا خستم و دیگه توان حفظ این روابط رو ندارم.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

نمیدونم بچه‌ها، خیلی فکرش رو نکنین.

درباره‌ش به یه نقطه خیره میشم.

شب‌ها قبل خواب به قید قرعه بابت یک موضوعی خودم رو سرزنش میکنم.

تو این گرما هرجا میرم دو نفرم، نفر دوم روی سگمه.

مسیرهایی که من توی زندگی میرم هیچ رقابتی توش نیست؛ چون هیچ احمق دیگه‌ای پا توی اون مسیرها نمیذاره.

مشکلت اینه که همش میخوای درستش کنی، اما باید رهاش کنی.