‏بدون اغراق تمام حرکات و رفتار و حرف‌های آدما روی اعصابمه. به‌طور مثال امکان نداره سی ثانیه با یکی هم‌کلام بشم و دلم نخواد با مشت بزنم توی صورتش.

بزرگسالی خیلی طاقت فرساست، وسط فروپاشی روانی باید پاشی خودتو جمع و جور کنی و ادامه بدی. بابا ولم کن میخوام برم زیر پتو گریه کنم.

من واقعا آدم قهر کردن نیستم؛ من آدم رفتنم. درود بر رها کردن، درود بر پشت سر گذاشتن، درود بر خداحافظی.

تا حالا از سیگاری که وسط سوختن خاموش شده کام گرفتید؟ اگه اون مزه تلخ روح‌خراش و لحظه‌ی کوتاه استیصال بعد از خارج نشدن دود از دهن‌تون رو تجربه کردید، تا حدود خوبی میتونید حس و حال بنده نسبت به این جهان رو درک کنید.

بعضی وقتا تو بیرون به آدما نگاه میکنم و باورم نمیشه. یعنی تک‌تک اینا کرکتر اصلی زندگی خودشونن؟ یه روزی دوتا آدم تصمیم گرفتن اینو به دنیا آوردن، بهش شیر دادن، براش اسباب‌بازی خریدن، نگرانش شدن، الانم شاید مامانش بهش زنگ زده. منطقا این همه آدم نباید NPC باشن؟ یعنی چی واقعا.

یادت باشه هرچی که شد “nakoni bavar”

نه، هیچ اتفاق بدی برای دوستی‌مون نیوفتاده؛ فقط من از قبل خیلی کم‌حرف‌تر شدم.

چی بگم والا، علی‌الحساب کصمادرت.

تنها چشم‌انداز مثبتی که میشه به آینده داشت اینه که دو ماه دیگه هوا خنک میشه.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

از آدمایی که تو بدترین موقعیت‌ها تلاش میکنن آدمو نصیحت کنن متنفرم. کصکش من دارم غرق میشم، شنا بلد نیستم، با خشکی کلی فاصله دارم ولی تو عربده میزنی و از فواید قایق خریدن بهم ‌میگی.

آدم از‌ چه کصکشایی توقع بیجا داره.

من با اینا حال نمیکنم فک میکنن خجالتیم.

‏لطفا در مورد مواقعی که کمکتون کردیم هم غیبت کنید.

‏ظهر همگی بخیر به جز خورشید خانم جنده‌ی توجه.

‏امیدوارم هیچ‌‌وقت گیر آدم مادرجنده نیوفتید چون هرکاری که میخواین بکنین قبلش به خودتون میگید "نکنه اینم مادرجنده باشه" و از انجام دادنش صرف نظر میکنید.

آدما میتونن کلی تروما بهت بدن، بعد هم انتظار داشته باشن مثل قبل باهاشون رفتار کنی، بدنگذره کصکش.

متاسفانه صبرم در مقابل کصشر بسیار کم شده.

بله عزیزم؛ همه کصشرن و فقط من خوبم.

عین کصمشنگا سریع به هرکسی اعتماد میکنم. قشنگ یه نفر ذره‌ای اعتمادمو جلب کنه میتونه سفت بکنه منو.

خوندن چنل دیلی آدمارو دوست دارم؛ کاش همه یه چنل دیلی داشتن و گزارش کار روزانشون رو توش قرار میدادن که ماهم بخونیم.