عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

واقعا عجب ایده‌ خوبی بوده درد و دل کردن با چاه. با این انسان‌های خارکصه دیگه نمیشه حرف زد.

یعنی چی که اخلاقتو درست کن، این درست‌شده‌ش بود.

بیژن کوک‌کن ویالونو.

وقتی بهت میگم نمیتونم بیام، بهم راهکار نده؛ من کلی فکر کردم تا اون بهونه رو جور کنم.

این خورشید خانومم عجب جنده‌ایه.

این مثلث برمودا چی شد؟ اگه هنوزم کار میکنه برم توش گم شم.

دلم برا روزایی كه كصخل بودم و خوش میگذشت تنگ شده. الانم كصخلم ولى دیگه خوش نمیگذره.

به یه کصکشایی تو زندگیم شانس میدم که خودشونم تعجب میکنن.

آدم فکر میکنه اعصابش آرومه، تا اینکه انگشت پاش به پایه مبل میخوره.

زنده‌باد عکسهایی که آپلود نکردیم، خاطراتی که تعریف نکردیم و لحظه‌هایی که هیچکس نمیدونه اتفاق افتادن.

چقدر پشه و آدم مادرجنده زیاد شده این روزا.

خوش نمیگذره آقا.

انسان به خودش میاد و میبینه دلش میخواد سنگینیش رو بازگو کنه. غمش رو جار بزنه. هیچ صورت آشنایی اما جلوی چشم‌هاش نمیاد وقتی داره به همچین چیزی فکر میکنه. آدمیزاد اغلب نمیگه؛ چون فکر میکنه گفتن نداره. ‌و واقعا هم نداره.

لولوها چرا دیگه نمیان مارو بخورن؟ ببین چقد دیر میخوابم؟

همونطور که عاشق آدمای مهربونم، کیرمم تو آدماییه که با قصد خاصی مهربونن.

تقریبا هیچ آدم نرمالی از گرما خوشش نمیاد.

یه کارایی میکنم که هم سیخ بسوزه، هم کباب، هم دستم.

زندگی هیچ‌چیز رو به موقع بهت نمیده.

چه مادرجنده‌هایی به ما درس اخلاق دادنا.