عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

‏دلم میخواد بدونی، اما دلم نمیخواد بهت بگم.

مهربونی بقیه بسیار چیز ترسناکیه. نقشت چیه اهریمن صفت؟ چه برنامه پلیدی تو ذهنت داری؟ دلیل خوب بودنت باهام چیه؟

من اصلا شخصیت جالبی ندارم ولی آهنگام خوبن.

‏تابستونم رو دارم شبیه یه مرد ۵۵ ساله‌ای که زنش مرده و از زندگی سیره میگذرونم.

‏بیماری‌های روانیم تو گرما خودشو بیشتر نشون میده.

‏دوستام دوسم دارن. دیگه کص‌ننه بقیه.

‏یکم دقت کنی؛ میبینی هرکس به اندازه‌ی وسع خودش روانی شده.

‏من آدم به دوش کشیدن رنج آدما نیستم دیگه، قبلا بودما الان نیستم؛ کیرم تو رنجی که تجربه میکنی عزیز با من تقسیمش نکن لطفا.

‏آدم ذره‌ذره به همه چی عادت میکنه به جز صبح زود بیدار شدن.

‏سامر ها ميان و ميرن، در نهايت این sadness که برامون میمونه.

‏طنز ادمو‌ نمیگیرید، کله ادمو خراب میکنید.

‏پیشرو یه اینترو داره میگه هر وقت به نیلوفرای آبی خیره میشم یاد تو میوفتم عزیزم، میدونی؟

‏من عاشق اینم که ببینم آدمای بیخود همو پیدا کردن؛ با هم کار میکنن، با هم تو رابطه‌ن، با هم سفر میرن. فقط همینکه دست از سر کچل ما برداشتن ممنونم.

‏ببینید، انقدر گرمه که دلم برا سرما تنگ نشده، بلکه کاملا فراموشش کردم. اصلا یادم نمیاد سرما چه شکلیه. حتی تصور اینکه با سه لایه لباس و کاپشن همچنان سردم باشه، برام غیرممکن شده.

من واقعا ‏استوری رو دوست دارم چون بعد ۲۴ ساعت خودش پاک میشه. چطوری تو اینستا پست میذارین؟ مگه شما هم هر چند ساعت یه شخصیت جدید ندارین که از چیزایی که شخصیت قبلی به اشتراک گذاشته متنفره؟

‏هیچ نجات‌دهنده‌ای وجود نداره، بگا رفتیم قحبه.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

واقعا عجب ایده‌ خوبی بوده درد و دل کردن با چاه. با این انسان‌های خارکصه دیگه نمیشه حرف زد.