‏این انسان بودن خیلی داستان داره کاش ابری چیزی بودم.

‏من واقعا کوچکترین انرژی برای خارکصه بازی آدما رو ندارم، با فرض و احتمال این نکته که در حد سه درصد ممکنه خارکصه باشی هرجا ببینمت راهمو کج میکنم که یه‌وقت نخورم به پستت.

‏خودتون رو با هر مادرقحبه‌ای به اشتراک نذارین.

والا ‏آدم نمیدونه بگه کص ننه کی.

‏هی میگم مشکل غروب جمعس، ماه کامله، صبح شنبس، هوا بده، مشکل از همه چی هست به جز من کیری، من کیری بی نقصم.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

‏آدم همینطوری داره میخنده یهو وسطش میگه کیر تو ایران.

‏کاش حداقل خواب‌‌های خوب میدیدم.

‏یه پادکستی هم باید بزنم با عنوان "رختکن مادرقحبه‌ها". مخصوص این خود قربانی‌پندار‌ها.

‏انسان‌ ها ناامیدم میکنن؛ هرروز. من اما این سمت ماجرا برای اینکه کسی رو ناامید نکنم دارم له میشم. به معنای واقعی کلمه.

‏درست و حسابی باشید دوستان، تو هر زمینه‌ای.

‏از آدمایی که شل دست میدن هم بدم میاد.

‏دارم تند تند ریلز میبینم.

‏یجوریه که نه بهم خوش میگذره نه باهام.

‏زندگیم جلوی چشمم داره آتیش میگیره و من نشستم کنارش و با یه چوب دراز، چوب‌های تو آتیش رو تنظیم و مرتب میکنم.

‏پشت سر کسی که بهت خوبی کرده که بد نگو مادرجنده.

‏لطف میکنم، وظیفم نیست.

‏ما فرض رو میذاریم رو اینکه کصکشی، حالا اگه نبودیم که دمت گرم.

‏این پشه ریزای مادرجنده چی میگن حرومزاده‌ها.