‏متاسفانه سیگار میکشم چون حوصله‌م سر میره. غذا میخورم چون حوصله‌م سر میره، پولامو خرج کصشر میکنم چون حوصله‌م سر میره، فقط دارم میرینم به زندگیم برای ذره ای دوپامین. دوپامین زندگیمو گاییده.

‏هرکیم که خانوادش آدم حسابش نکردن ما اوردیم تو زندگیمون یه نقش مهم بهش دادیم گفتیم بتازون قرومساق.

‏اگه باهات خوبم خرابش نکن، من برا بقیه خیلی کصشرم.

‏من و سیگار نباید با هم آشنا میشدیم.

دوستان ‏یه آدم کصشر با یه چهارچوب اخلاقی مشخص بهتر از یه کصکش دو روییه که ادای آدم خوبا رو در میاره.

فک کنم چون کسی تا حالا انقدر دوست نداشت گند زدی.

‏من نمیتونم نیکی کنم و در دجله بندازم چون اونقدر آدم نیک‌سرشتی نیستم. بنابراین کص مادر آدم نمک‌نشناس.

‏کله‌ خراب‌تر از امروزِ من، فقط تونی سوپرانو تو سه فصل اوله.

‏انگار از انفرادی آوردنت بند عمومی.

‏پسر عجب زنایی رو داریم زندگی می‌کنیم. واقعا حق مادرجنده‌ترین‌‌ها هم این نبود.

دیگه مطمئنم که یه دختر خوب به صد تا بچ میرزه.

‏پلنم اینه که ۳۰،۴۰ سال خودمو بزنم به کصخلی که کسی کاری به کارم نداشته باشه.

‏"عب نداره تجربه شد" هام داره میره برا جلد سوم.

‏بالاخره این شیشه خرده‌های درونت یه جا کونتو میبُره.

‏این انسان بودن خیلی داستان داره کاش ابری چیزی بودم.

‏من واقعا کوچکترین انرژی برای خارکصه بازی آدما رو ندارم، با فرض و احتمال این نکته که در حد سه درصد ممکنه خارکصه باشی هرجا ببینمت راهمو کج میکنم که یه‌وقت نخورم به پستت.

‏خودتون رو با هر مادرقحبه‌ای به اشتراک نذارین.

والا ‏آدم نمیدونه بگه کص ننه کی.