‏ببخشید پیامتو دیر دیدم، بالای کوه بودم (کوهی از بگاییام)

‏بنده خصومت شخصی با کسی ندارم، از همه به یه اندازه بدم میاد.

‏این پروسه از چشم افتادن هم واقعا ترسناکه، با یه رفتار یا یه حرف یهو کل بت‌هایی که ازش ساختی میشکنه و همه‌چیز تموم میشه.

‏حال ندارم برات توضیح بدم٫ جاج کن بره.

‏در مواجهه شدن با هر موضوعی انسان بسیار قوی هستم به جز مواجهه شدن با انسان مادرقحبه ای که هیچ ترسی از دروغ گفتن نداره.

‏وقتی دیگه ذوقشو ندارم اتفاق نیوفته بهتره.

‏راه نجات فقط غرق‌ شدن توی کاریه که واقعا دوستش داری.

‏مرزای سیف‌زون آدمیزاد به زیر پتو رسیده. بیرون از پتو همه‌ چی تخمیه.

‏بیشتر آدما اصلا با کانسپتِ نون و نمک آشنایی ندارن.

برا من ‏انسان‌ها دو دسته‌ان.
۱. کسایی که دوسشون دارم
۲. مادرقحبه‌ها

‏ما میخندیم که بس کنی ولی فکر میکنی که بامزه ای.

‏هوا هوای رفتن به کوهنوردی بر خلاف توصیه سازمان هواشناسیه.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

‏من حتی یک ثانیه هم نباید بیکار باشم چون مغزم تا وقت گیر میاره شروع میکنه حرف زدن و من با این کصکش هیچ حرفی ندارم.

‏دوستی ما ادامه داره تا زمانی که منو با نوکر پدرت اشتباه نگیری.

‏تنهایی سر و کله زدن با سرما خوردگی بهم حس مردی رو میده که روی برف دراز کشیده و داره خونریزی میکنه.

‏هرکسی به نوعی تو مادرجندگی و کصکشی صاحب سبکه.

‏فک کنم از ما ایرانیا فقط حال حمید شبخیز خوبه.

‏به‌نظرم الان دیگه میتونیم قوز کنیم. اشکالی نداره.