‏تنها چیزی که عجیبه اینه که هنوز تعجب میکنید.

‏عاشق این خونه‌هاییم که همیشه رو میزشون و تو کابینت کلی خوراکی هست؛ من تقریبا هر چیز خوردنی‌ها که تو خونه باشه رو میخورم، تا تموم نشه هم نمیخوابم، بخوابمم صبح به امید خوردن اونا بیدار میشم.

‏تحمل آلودگی هوا و انسان‌های کصکش خارج از حیطه‌ی سلامت روان منه.

‏زیاد مهربون بودن هم جواب نیست، آدم باید یه وقتایی کیری بازی در بیاره.

‏فاصله سنیم با دختر آیندم خیلی داره زیاد میشه، این مسئله قلب منو جریحه دار میکنه.

‏مسواک زدم؛ ده دقیقه بعدش رفتم سیگار کشیدم تا دندونم بفهمه رییسش کیه. رییس احمقش.

‏عزیزم با من از برنامه‌ریزی واسه آینده صحبت نکن، من شاید همین فردا در و پنجره‌ها رو ببندم و شیر گازو باز کنم.

‏تو مغزم دقیقا همینقدر تب باز شده دارم.

‏من متوجه شدم که کنار اعتیادم به سیگار یه اعتیاد خیلی بدی هم به غصه خوردن دارم. به این صورت که مثلا وسط دوستامم و در حال تفریح که یکی ته دلم سیخ میزنه که این کصشرا چیه؟ برو خونه بشین تو اتاقت غصه بخور جای این مسخره بازیا.

‏آدم پیش خودش میگه این دیگه این شکلی نیست، بعد میشینه فکر میکنه میبینه خودشم همون شکلیه.

‏من آمده‌ام Y Y من آمده‌ام.

‏تا به‌حال به چایی و بلاتکلیفی نه نگفتم.

‏یجوری کارت میکشم انگار فردایی نیست.

‏ریلز فرستادن راه خیلی خوبی برای حفظ ارتباطاته، میپسندم.

‏باشه بابا فهمیدیم مادرجنده‌ای.

جمعه آدمو به حال و روزی میندازه که باید از خودت معذرت خواهی کنی به دنیا اومدی.

‏منو به جاهای شاد دعوت نکنید؛ من به افسردگیم تعهد دارم. منو دعوت کنید بریم بیابون گریه کنیم، بشینیم زیر زمین خونتون تریاک بکشیم، تو یه کافه‌ی درب و داغون علی سنتوری گوش بدیم، من دیگه توان بزن برقص و الکی خوشحال بودن ندارم.

‏هرکی هر جایی هست نسبت به وضعیت خودش به کصکشی افتاده ولی به زیبایی داره ظاهرو حفظ میکنه.

‏خوابیدن بهترین هیچ کاری نکردنیه که آدم میتونه انجام بده.