‏و یهو تبدیل شدم به کسی که دیر جواب میده، تنهایی رو ترجیح میده، اگه انرژی منفی حس کنم؛ ناپدید میشم و اگه دیگه با هم در ارتباط نباشیم، ذره‌ای برام اهمیتی نداره.

‏این حس کیری که بعد از over share بهت دست میده مثه سوزن زیر ناخونه.

‏از همه سالمندانی که به خاطر زود خوابیدنشون قضاوتشون کردم عذرخواهی میکنم؛ واقعا هیچ‌چیز بهتر از این نیست که ساعت ۱۰ شب تو رختخواب باشی.

‏حرف بزنید قحبه ها حرف؛ بروز بدید.

‏شما مادرجنده‌ های بی‌عشق آدمو از ذره‌‌ای ابراز احساسات پشیمون میکنید.

‏امروز کاستوم پسر کله‌کیری و بی‌حوصله‌ای که دلش میخواد زودتر اکسپایر بشه رو انتخاب کردم.(دیروز هم همین کاستوم رو داشتم)

‏کیرم تو اون قسمت ایفون که میگه "عکست با این کصکشو یادته؟"

‏یه قسمتی از من که خایه‌ی انجام هر کاری رو داشت داره نفسای آخرشو میکشه.

‏با همه قطع رابطه کردم، الان فقط من موندم و سگ سیاه افسردگی.

‏چیه این روابط انسانی؛ همش پشیمونی.

هر کی تمرکز داره از قدیم داره.

من آلیسم و تو، سرزمین عجایب.

‏پروانه؟ کدوم پروانه؟ پروانه‌ها مُردن.

‏دیگه هیچ حرفی باهات ندارم عزیزم، وسط اورفینکام همه‌ حرفامو بهت زدم.

پسر ‏هر دفعه یادم میاد فرامز اصلانی فوت شده کلم کیری میشه.

‏نمیبخشم ولی به‌خاطر کهولت سن فراموش میکنم.

‏عجب بارونی داره نمیاد.

all roads lead to گا

‏اگه به مو رسید خودتون پاره کنید بره.

‏از هر نوع رابطه‌ای که با سیاست توش رفتار بشه و منم مجبور باشم مثل خودشون رفتار کنم نفرت دارم، این انسان های مادرجنده لیاقت قلب پاک و زلال من رو ندارند.