فکر میکنم ‏به بن‌بست تاکتیکی رسیدم.

‏این غمی که من دارم میبینم با من زاده نشده. این حداقل از هفت هشتا زندگی قبلی دنبالمه.

‏استفاده از مترو آدمو نژاد پرست میکنه.

آدم سالم سراغ ما نمیاد.

‏کلا دیگه اون قضیه بارون که تا چند سال پیش میومد کنسل شده.

این ‏شوخیایی که بوی حسادت میدنو جدی بگیر.

‏سرد شو دیگه خارکصه. سرد شو زوزه‌ی این گرما فنارو درار ببینم.

‏هرچی مهر کش اومد آبان داره میدوعه.

‏چرا بیکار نشستی؟ پاشو برو همه رو راضی نگه دار و انتظارات بیجا ایجاد کن و برین تو زندگیت.

‏من و مدیریت هزینه‌ها دو خط موازی هستیم.

‏چاکر آدمایی که حرف مفت نمیزنن و چارتا نمیدونمم تو دهنشون هست.

‏آدم مياد ببخشه میبینه کصکشا حتی پشیمونم نیستن از کارشون.

‏اصن اگه یه‌سریا ازت خوششون بیاد و باهات حال کنن باید نگران بشی جدی.

‏وقتی برای صمیمیت از دست رفته تلاش میکنی، یه بار دیگه متوجه میشی چرا از دست رفته بود.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

‏اشکال نداره میگذره (همزمان پاهای خود را تکان میدهد).

‏خیلی‌‌وقتا نا امید شدن نعمته دوستان.

‏ببخشید جواب ندادم داشتم فرو میپاشیدم.

‏بله آقای دورچی منم نمیتونم فراموش کنم اون همه داستانو.

‏امیدوارم تا دیر نشده به این نتیجه برسید که اهمیت چندانی واسه کسی ندارید.