‏متنفر از بگایی‌هایی که مقصرش خودم نیستم.

‏پای آدم موردعلاقم که وسط باشه از جغد دولینگو جنده‌ی توجه‌تر میشم.

‏لعنت بر منطق و حل مشکل از طریق گفتگو.

‏این غمی که من دارم میبینم با من زاده نشده. این حداقل از هفت هشتا زندگی قبلی دنبالمه.

خلاصه که ‏کیر تو تصمیم درست.

‏خداوکیلی دیگه حوصله دعوا و بحث کردن رو ندارم. یا با ما موافقی یا کص‌مادرت. مسیر سومی وجود نداره.

‏انسان ذره ذره به باطری هلث پایین عادت میکنه.

‏باز خداروشکر استقلال هست وسط این همه بدبختی.

‏آخرین سنگر کیرته.

‏چیه این پاییز؟ همزمان هم هوا خنکه، هم خوشحالی، هم افسرده‌ای، هم دلتنگی، هم نسخی.

‏روتین پوستیم اینه که هر روز پوستم داره تو این مملکت کنده میشه.

‏هرچی سنم بالاتر میره کم‌تر انلاین میشم، بالاخره کهولت سنه و این بی‌ حوصلگیاش دیگه شما ببخشید.

‏روز جهانی قهوه رو به مادرت تبریک بگو.

جمعه آدمو به حال و روزی میندازه که باید از خودت معذرت خواهی کنی به دنیا اومدی.

‏بدی کصنمک بودن اینه دو دیقه ساکت میشی همه فکر میکنن ناراحتی.

عجب جمعه مادرجنده‌ای بود.

‏حساسیت داشتن یعنی خدا از آفرینش تو ناراضیه.

‏قیافه مادرجنده‌ها وقتی باهاشون مثل خودشون رفتار میشه خیلی دیدنیه.

‏صمیمیت ها از دست نرفتن مادرشون گاییده شده عزیزم، به چی میخوای برگردی؟ برگرد به کصننت.