متاسفانه هنوز اونقدر عاقل نشدی که بفهمی چقدر لیمو خوبه خردسال.

‏جمعه رو نمیشه نجات داد انگار. کسی هم نیست که تورو نجات بده. احتمالا نجات‌دهنده‌ت هم در انتظار نجاته و کسی نیست نجاتش بده. به هرحال نجاتی نیست، بیهوده میگردیم.

‏باد صبح پاییز یجوریه که هرجایی و تو هر سنی که باشی در واقع تو حیاط مدرسه‌ای.

‏این زندگی ارزششو نداره، از این به بعد همش قوز میکنم و ۸ لیوان آبمو می‌ریزم تو گلدون.

‏بنده‌ به شخصه کابُلو گرفتم.

‏بخش مورد علاقم از دانشگاه ترک کردنشه.

‏متنفر از بگایی‌هایی که مقصرش خودم نیستم.

‏پای آدم موردعلاقم که وسط باشه از جغد دولینگو جنده‌ی توجه‌تر میشم.

‏لعنت بر منطق و حل مشکل از طریق گفتگو.

‏این غمی که من دارم میبینم با من زاده نشده. این حداقل از هفت هشتا زندگی قبلی دنبالمه.

خلاصه که ‏کیر تو تصمیم درست.

‏خداوکیلی دیگه حوصله دعوا و بحث کردن رو ندارم. یا با ما موافقی یا کص‌مادرت. مسیر سومی وجود نداره.

‏انسان ذره ذره به باطری هلث پایین عادت میکنه.

‏باز خداروشکر استقلال هست وسط این همه بدبختی.

‏آخرین سنگر کیرته.

‏چیه این پاییز؟ همزمان هم هوا خنکه، هم خوشحالی، هم افسرده‌ای، هم دلتنگی، هم نسخی.

‏روتین پوستیم اینه که هر روز پوستم داره تو این مملکت کنده میشه.

‏هرچی سنم بالاتر میره کم‌تر انلاین میشم، بالاخره کهولت سنه و این بی‌ حوصلگیاش دیگه شما ببخشید.