‏یکی از چیزایی که هیچوقت نمیتونم قبول کنم ترجیح دادن دیگران به منه. یعنی شما یک‌ بار بقیه رو به من ترجیح بدی من تا ابد تنهایی رو بهت ترجیح میدم.

متاسفانه هنوز اونقدر عاقل نشدی که بفهمی چقدر لیمو خوبه خردسال.

‏جمعه رو نمیشه نجات داد انگار. کسی هم نیست که تورو نجات بده. احتمالا نجات‌دهنده‌ت هم در انتظار نجاته و کسی نیست نجاتش بده. به هرحال نجاتی نیست، بیهوده میگردیم.

‏باد صبح پاییز یجوریه که هرجایی و تو هر سنی که باشی در واقع تو حیاط مدرسه‌ای.

‏این زندگی ارزششو نداره، از این به بعد همش قوز میکنم و ۸ لیوان آبمو می‌ریزم تو گلدون.

‏بنده‌ به شخصه کابُلو گرفتم.

‏بخش مورد علاقم از دانشگاه ترک کردنشه.

‏متنفر از بگایی‌هایی که مقصرش خودم نیستم.

‏پای آدم موردعلاقم که وسط باشه از جغد دولینگو جنده‌ی توجه‌تر میشم.

‏لعنت بر منطق و حل مشکل از طریق گفتگو.

‏این غمی که من دارم میبینم با من زاده نشده. این حداقل از هفت هشتا زندگی قبلی دنبالمه.

خلاصه که ‏کیر تو تصمیم درست.

‏خداوکیلی دیگه حوصله دعوا و بحث کردن رو ندارم. یا با ما موافقی یا کص‌مادرت. مسیر سومی وجود نداره.

‏انسان ذره ذره به باطری هلث پایین عادت میکنه.

‏باز خداروشکر استقلال هست وسط این همه بدبختی.

‏آخرین سنگر کیرته.

‏چیه این پاییز؟ همزمان هم هوا خنکه، هم خوشحالی، هم افسرده‌ای، هم دلتنگی، هم نسخی.

‏روتین پوستیم اینه که هر روز پوستم داره تو این مملکت کنده میشه.