‏امروز آرزوی عدم موفقیت برای همه دارم.

‏اون حکمتی که توشه داره اذیتم میکنه.

‏یه پاراگراف تو قرن بیست نوشته میشه، صد سال بعد گره از فکر کسی باز میکنه، حیرت‌آوریِ متن.

دايركت اينستاگرام براى من يه فضاى یک طرفه‌ست. فقط من ریلز ميفرستم. منتظر پاسخى از شما نيستم و اهمیتی به ریلزهایی كه ميفرستيد هم نميدم.

‏پدر آدم درمیاد تا همین نکته‌ی ساده رو بفهمه که چندان اهمیتی نداره چه چیزایی خوبن، فقط اهمیت داره چه چیزایی برای من خوبن.

‏تا الان کل روز رو ترویس اسکات بودم چون فین، فین، فین، فین و فین.

‏گیر بد آدمی افتادم.(خودم)

‏یه‌ مدته که دارم راحت با همه قطع ارتباط میکنم و این راحتی میترسونه منو.

‏دوستان گلدن‌تایم رو جدی بگیرید.

‏اونی که آیلتسش اکسپایر شد و هنوز ایرانه، آنلاین شد.

‏من نمیگم مادرت جندست ولی کسی که مادرش جنده نیست اون کارو نمیکرد.

‏جدی جدی مثل اینکه اصلیه همونیه که ۲۰ بار همو بلاک‌ کردین.

این ‏دخترای خوشگل دیگه چرا افسرده‌ان؟ خوشگلی دیگه چی میخوای.

‏هوا یه جوریه که هر چی میپوشم اشتباهه.

‏تا میام سلامت روانمو به‌دست بیارم یه خارکصه دیگه پیدا میشه بگاش بده.

اون منم که با کیری ترین رفتار همه باز به پام میفتن، شما برو آداب اجتماعی رو کامل یاد بگیر.