به طور کلی درد انسان رو صیقل میده و میسازه. یه سری دردا هستن که هرچقدر هم آدم دورت باشه باز فقط برای خودتن، نمیتونی به کسی بگیشون. هر چی تعداد این نوع دردها بیشتر بشه تنهایی رو بیشتر حس میکنی و قویتر ساخته میشی که من شاشیدم تو این مدل ساخت و ساز.
دو روز که آدم نمیبینی رضایت از زندگی به صد نزدیک میشه، همین که آدم میبینی میره زیر بیست، درود بر تنهایی و خلوت.
تنها چیزی که از ۴۰۳ به ۴۰۴ میبرم کدورتهان. درود بر حفظ کدورت و قطع ارتباط های پوست شفافکننده.
از آدمایی که خوب فکر میکنن و میتونی براشون چیزای جالب بفرستی و بازخوردهای جالب بگیری خوشم میاد.