‏این قضیه یهویی گرم شدن هوا هم اصلا جالب نیست.

‏توان و حوصله‌ی حضور در جامعه رو تا پایان سال ندارم.

‏هر چی میره جلوتر علاقم به انسان ها کمتر و کمتر میشه. چون خودم انسانم و اصلا از خودم خوشم نمیاد. دیگه شماها که از من بهتر نیستید.

بالاتر از تو رنگی نیست، سیاه ترین love.

‏زانوهات رفیق چونه‌تن.

‏به طور کلی درد انسان رو صیقل میده و میسازه. یه سری دردا هستن که هرچقدر هم آدم دورت باشه باز فقط برای خودتن، نمیتونی به کسی بگیشون. هر چی تعداد این نوع درد‌ها بیشتر بشه تنهایی رو بیشتر حس میکنی و قوی‌تر ساخته میشی که من شاشیدم تو این مدل ساخت و ساز.

‏فقط من و چند نفر دیگه پای اخلاقیات موندیم.

‏دو روز که آدم نمیبینی رضایت از زندگی به صد نزدیک میشه، همین که آدم میبینی میره زیر بیست، درود بر تنهایی و خلوت.

‏به من نگو بیا ببینمت، من بیا ببینمتِ تو نیستم.

‏تنها چیزی که از ۴۰۳ به ۴۰۴ میبرم کدورت‌هان. درود بر حفظ کدورت و قطع ارتباط‌ های پوست شفاف‌کننده.

‏تو می‌تونستی اونی باشی که این بیماری رو درک کرد.

‏آدم بدخواب که میشه باید ماچ بشه.

جا لباست درار برام نقابتو.

‏من دست خودم نیست میرم تو دل.

‏خیلی وقته بوجی موجی نشد‌م.
‏کمبوجیه شرمنده‌ایم.

‏از آدمایی که خوب فکر میکنن و میتونی براشون چیزای جالب بفرستی و بازخوردهای جالب بگیری خوشم میاد.

‏دنیات شیرینه نذار با من اوقاتت تلخ شه. ممنونم.