‏اما تو خورشیدی عزیزم، هربار زیباتر از قبل طلوع میکنی.

‏من و بابام خیلی شبیه همیم. مثلا اون معتقده هروقت یه وسیله‌ای تو خونه خراب میشه نیازی به تعمیرکار نیست و حتما خودش میتونه درستش کنه منم همین رویکرد رو با مشکلات روحی روانیم‌ دارم.

‏امشبم گذشت و آسمون ما نیومد پر پرواز.

دیگه کم‌کم دارم توانایی برقراری ارتباط با انسان‌های جدید رو به صورت کلی از دست میدم. نه اونا حرفای منو میفهمن و نه من به حرفای اونا اهمیت میدم.

‏دچار بگاوو شدم. حس میکنم این بگایی رو قبلا تجربه کردم.

‏دوستان شماها چیکار میکنید خودتونو دوست میدارید؟ من اصلا تایپ خودم نیستم.

‏تهشم همین ما پسرای لاشی بهتون وفادار میمونیم.

‏مرورت کردم، بیشتر ازت بدم اومد.

‏پاییز دلگیر نیست. تو بدفازی.

تا حالا نشده با کسی با دعوا و داد و بیداد و بی‌احترامی ارتباطمو قطع کنم؛ من صرفا یهو غیب میشم، دیگه جواب زنگاتو نمیدم، دیگه جایی که احتمال بدم باشی نمیرم، و دیگه هیچ اسمی ازت تو هیچ جای زندگیم نمیزارم بمونه.

فاصله سنی‌م روز به روز داره با دخترم بیشتر میشه.

‏پرسیدن سوالِ "چرا منو از پیجت ریموو کردی" اوج حقارته.

‏نصف عقایدتون واسه اینه که چَک خوب نخوردید.

‏ هوا چه خوبه امشب خوشگله؛ بپوش بریم جنایت.

این ‏آهنگ نیلوفر مارتیک اونقدر قشنگه که آدم با یه من ریشو پشم هم دوست داره نیلوفر کسی باشه. دختر صحرا باشه.

‏دوستان ما به سکوت نیاز داریم. حالا شما چه صدات کیری باشه، چه شاگرد شجریان بوده باشی. تو محیط عمومی خفه شید. نیاز به موسیقی باشه خودمون هندزفری میزنیم.

‏یه سری ماه‌ها باید همون پشت ابر بمونن.

‏حداقل تو تناسخ بعدی دوسم داشته باش.

‏”قرارمون کنسل شد؟ ای بابا چقدر بد، ایشالا یوقت دیگه”