‏یه بی‌خانمان ولگرد خارج از خاورمیانه، اختلال‌ شخصیتیش کمتر از اونیه که تو خانواده ایرانی بزرگ شده.

‏اسمتو با فامیلی سیو کردم؛ عزیزم شما دیگه هر کونی بدی فایده‌ نداره. داره؟ نه.

‏نه ممنونم، من نمیخوام با شما آشنا بشم.

‏تو هر کیسی که همه گفتن فلانی و فلانی با همن و من گفتم نه بابا مگه هر دو نفری که پیش همن لزوما با همن، تهش من کیر شدم و حق با همه بوده. شماها لیاقت فکر باز منو ندارید.

‏only پاسپورت امریکا can fix me‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌.

‏حس میکنم تا تيمارستان کمتر از ۲ سال فاصله دارم.

‏بعدا؟ بعدا دیگه اون آدم تاکسیکه منم

‏ویدیو مسیجای یه روز عادی رفیقم واسه من :

‏من از سن چت کردنم گذشته دیگه ؛ کاری داشتید تماس بگیرید. (جواب نمیدم)

‏آسمون ما نمیای پر پرواز خارکصه؟

‏این اقامت موقت ما رو سیاره زمینم خیلی طولانی شد.

‏فکر کنم اگر این موقع ‌شب یه پیام دریافت کنم که بیام دنبالت بریم کص‌چرخ و معاشرت، خوشحالم کنه.

دوستان ‏تلاش زیادی برای خاص به نظر اومدن، شما رو شبیه بقیه میکنه.

‏تو دونسته بودی، چه خوش باورم من جنده.

‏تمام احترام واسه اونایی که تکلیفشون با خودشون معلومه‌.

‏یه فکتی هست که میگه اگه اول مهمونی عکس گرفتی که گرفتی، نگرفتی دیگه نمیگیری :)))

‏نمیدونم چطوری توضیح بدم ولی همیشه اونی که بیشتر اهمیت میده منم و اونی که بقیه فکر میکنن هیچی براش مهم نیست و اهمیت نمیده بازم منم.

‏دربارت به تراپیستم گفتم، گفت کص ننش.