‏ببخشید بهت اعتماد ندارم، تو هرچیزی که تعریف کردی قربانی تو بودی.

‏من اگه پارتنری مثل خودم داشتم، براش فن پیج میزدم.

‏دلم یه چالش ۳۰ روزه‌ی ایرانی ندیدن میخواد.

‏فک میکنم که تنها راه موو آن کردن، موو کردن به یکی دیگه‌ست.

‏حالا تازگیا خیلی آدم ولش کن سلامت روانم مهم تره‌ای شدم.

‏متوجه بودی، نخواستی بفهمی.

‏گاهی وقتا به خودم میگم چقدر احمقانه‌ست نوشتن پست و ارسال کردنش به خلأ تاریک و بی‌انتهای اینترنت. ولی به دلایل نامعلومی ادامه میدم این کارو. انگار فقط نیاز دارم یه چیز بی‌هدف و بی‌معنی خلق کنم و بفرستمش به اعماق هستی تا همونجا دفن و فراموش بشه.

‏نگران نباش، ۸ میلیارد آدم رو این زمینه. اون نشد، یکی دیگه میاد کیرت میکنه.

‏این مرداد کصکش چرا تموم نمیشه؟ از زمان قاجار تو مردادیم.

‏کیوت بودن با خوشگل بودن فرق داره. من کیری ام.

‏نصف عمرمو منتظر بودم یه عنی تموم شه. مدرسه تموم شه، دانشگاه تموم شه، سربازی تموم شه، ماه رمضون تموم شه، تابستون تموم شه.
خودت تموم شو دیگه کصکش.

‏منتظر بودن کاریه که من دیگه برا هیچ کصکشی نمیکنم.

‏المپیک 2028 تو پرش ذهنی مدال میارم.

‏از این که بگم از آدما خسته شدم، خسته شدم.

‏من و رفیقم که جفتمون آدمای کصشری هستیم ولی باهم حال میکنیم:

‏اگه یه برج داشتم همه مشکلاتم حل میشد.(از طبقه آخرش میپریدم.)

پولای آبانمم تموم شد ولی مرداد هنوز تموم نشده.

‏خستم. همه آدما یه ناامیدی بزرگن برام. مهم هم نیست چقدر خوب و مهربون و صادق باشم باهاشون و دوسشون داشته باشم. ناامیدم میکنن. خیلی سریع. خیلی بی‌ رحمانه.