‏یه اتفاق ناراحت کننده‌ی کوچیک میتونه تا ماه‌ها و سالها منو ناراحت نگه داره ولی یه اتفاق خوشحال‌ کننده‌ی بزرگ، زورش به چند ساعت هم نمیرسه. چه زندگی کصشری اسماعیل.

اگه بزرگسالی فقط یه خوبی داشته باشه اونم اینه که شما دیگه نیازی نیست تظاهر به دوستی کنی. آقا ما حرف مشترک نداریم، مسیرهامون خیلی متفاوته، باهم بهمون خوش نمیگذره، پس دوستی‌ دیگه نیازی نیست ادامه پیدا کنه، هرچقدرم قدیمی باشه. تعارف که نداریم.

‏مقداری از خودمو توی آهنگا برات جا میذارم، گوش بده.

‏من همون لحظه‌ایم که دارم مینویسم "بریم بیرون؟" پشیمونم.

‏نه بابا این چه حرفیه، چهارتا تروما دادی بهمون دیگه.

چه جمعه خارکصه‌ای بود.

‏نمیدونم چطوری بگم ولی ذوقم دیگه تموم شده.

‏کاش یه چند تا رفیق به اسم آرش داشتم باهاشون قطع ارتباط میکردم سردم شه یه‌کم.

‏بعدا؟ بعدا دیگه طول عمرت خیلی زیاد شده.

‏ولی بخشش از سر ضعفه، معمولا اونایی که نمیتونن انتقام بگیرین، ‌میبخشن.

‏خانواده‌ای که نکشتت، قوی‌ترت میکنه.

‏وفاداری یه لول دیگه‌ای از اصالته.

‏بچه که بودم به این فک میکردم که مگه آدم چی میخواد از زندگی؟ بزرگ که شدم فهمیدم خیلی چیزا. سلام بر بزرگسالی و خواسته‌های ناتموم.

جدی ‏جدی دلیل حال بدم رو نمیفهمم. دیگه چی میخوای کصکش؟ چی برات فراهم کنم گریه نمیکنی.

‏تا دیر نشده ببوسید بذارید کنار.

‏ما شبا رو بیداریم تا به شما بگیم که سعی کنید شبا زود بخوابید.

‏هرگز اینو متوجه نمیشم چرا ادما دوست دارن از خونه برن بیرون. نه اینکه مجبور باشن، دوست دارن.

‏این قضیه که دنیا دور من نمیچرخه رو اصلا نیستم.