‏این لایف استایلو بابابزرگ من تو شصت سالگی داشت.

‏عضوی پیگیر تر از معده تو بدن داریم؟ به تو چه من کات کردم، قسطامو ندادم، امتحانم عقب افتاده، درس نمیخونم، بی‌پولم، پروژه مهاجرتو هی به تعویق میندازم و تو باتلاق گیر افتادم و بگا رفتم. سرت به کار خودت باشه دیگه حروم‌زاده.

د ‏چرا نشستی؟ پاشو یه آدم تاکسیک وارد زندگیت کن.

‏درسته همه کصشرن ولی تو کصشر مورد علاقم بودی.

‏عزیزان تحت هر شرایطی فراموش نکنید که ما اینجاییم که به هم توهین کنیم. تشکر.

‏ببینید، انقدر گرمه که دلم برا سرما تنگ نشده، بلکه کاملا فراموشش کردم. اصلا یادم نمیاد سرما چه شکلیه. حتی تصور اینکه با سه لایه لباس و کاپشن همچنان سردم باشه، برام غیرممکن شده.

‏یه اتفاق ناراحت کننده‌ی کوچیک میتونه تا ماه‌ها و سالها منو ناراحت نگه داره ولی یه اتفاق خوشحال‌ کننده‌ی بزرگ، زورش به چند ساعت هم نمیرسه. چه زندگی کصشری اسماعیل.

اگه بزرگسالی فقط یه خوبی داشته باشه اونم اینه که شما دیگه نیازی نیست تظاهر به دوستی کنی. آقا ما حرف مشترک نداریم، مسیرهامون خیلی متفاوته، باهم بهمون خوش نمیگذره، پس دوستی‌ دیگه نیازی نیست ادامه پیدا کنه، هرچقدرم قدیمی باشه. تعارف که نداریم.

‏مقداری از خودمو توی آهنگا برات جا میذارم، گوش بده.

‏من همون لحظه‌ایم که دارم مینویسم "بریم بیرون؟" پشیمونم.

‏نه بابا این چه حرفیه، چهارتا تروما دادی بهمون دیگه.

چه جمعه خارکصه‌ای بود.

‏نمیدونم چطوری بگم ولی ذوقم دیگه تموم شده.

‏کاش یه چند تا رفیق به اسم آرش داشتم باهاشون قطع ارتباط میکردم سردم شه یه‌کم.

‏بعدا؟ بعدا دیگه طول عمرت خیلی زیاد شده.

‏ولی بخشش از سر ضعفه، معمولا اونایی که نمیتونن انتقام بگیرین، ‌میبخشن.

‏خانواده‌ای که نکشتت، قوی‌ترت میکنه.

‏وفاداری یه لول دیگه‌ای از اصالته.