‏اکباتان گایز بی‌لایک :

‏ولی کاش اینو بدونید کلا به کیر ماست. یعنی هر موضوعی که شما در موردش حرف میزنید به کیر ماست. پیش خودت میگی این یکی دیگه به کیرشون نیست ولی اتفاقا اونم هست.

‏معمولا پسرا فک میکنن خیلی هورنین تا اینکه با یه دختر هورنی وارد رابطه میشن.

خب دیگه ‏آماده‌م که گولتو بخورم. یام‌یام.

‏لاس بزنید بچه ها، مهم نیست تو چه اِستیجی از رابطتون هستید همیشه لاسِ مداوم رو حفظ کنید واقعا تاثیر مثبتو میبینید.

‏سوالات جدی در مورد زندگیم نپرسید؛ میشینم گریه میکنم.

‏اون قسمتی که از تیکه کلام های کسی استفاده میکنی توی مکالماتت جالبه واقعا. اونجا که میدونی این کلمه، کلمه‌ی اونه.

‏باز خوبه چایی هست.

از بچگی داشتش برا من خار

‏تصمیم شخصیت این بود که رای بدی، تصمیم شخصی بنده هم اینه که باهات قطع ارتباط کنم؛ ناراحت شدن نداره که.

‏ببخشید این دوره‌ی "عب نداره، شد تجربه" کی تموم میشه؟

‏واقعا ای‌کاش ایرانی نبودم. ای‌کاش یه بادیه‌نشین بودم تو صحراهای سودان، یه کشاورز بودم تو مزارع بلیز، یه کارمند اداره پست بودم تو قرقیزستان. ولی ایرانی نبودم و اینقدر جهل و حماقت نمیدیدم و حرص نمیخوردم.

‏این سیاره در شان من نیست.

‏بله، هر چیزی به وقتش.

‏کمک کردن به بقیه خیلی خوبه اینجوریه که :
من که دیگه نمیتونم شاد باشم ولی بیا یکاری کنیم تو خوشحال بشی که به واسطش منم چیزی حس کنم.

‏بعدا؟ بعدا دیگه سگ‌ شدم واست میو نمیکنم.

‏تا حالا شده یهو به خودتون بیاد و بگید "وای من پا دارم، وای من دست دارم، وای من وجود دارم"؟ جدی خیلی عجیبه باورم نمیشه بعضی وقتا.

‏رها کردن اینطوریه که یهو به خودت میای میبینی آسمون آبی تره، آدما مهربونن، قهوه‌ت خوشمزه‌اس، پرنده ها برات میخونن و دنیا میگه بیا همه چیزای خوب مال تو. رها کنین بچه ها. جدی رها کنین.

میخونم ‏آخ که دیگه فرنگیس؛ هیچی دیگه کیرم نیست.