‏من از اون آدمایی هستم که وقتی همه دارن میرن منتظر میمونم که بند کفشاتو ببندی.

دیگه بزرگ شدم، از شنبه ها بدم نمیاد؛ از کل روزای هفته بدم میاد.

ببخشید جواب پیامتو ندادم، اولش تظاهر کردم که پیامت رو ندیدم، انقدر تظاهر کردم که بعدا کلا فراموش کردم که پیام داده بودی.

‏من معمولا وارد رابطه نمیشم و اگه بشم، با شخص کاملا اشتباهی این‌کار رو انجام میدم.

ببخشید تماستو جواب ندادم، داشتم وحشت‌زده به صفحه گوشیم نگاه میکردم و به این فکر میکردم که چیشده به من زنگ زدی، که تماس رو قطع کردی.

‏چمیدونم بابا حتما تو هم دیگه دوسم نداری، انگار چیز جدیدیه مثلا.

‏هر موقع‌‌ تونستم خوابمو کنترل کنم دیگه هیچوقت‌ بیدار نمیمونم.

‏از دور بسیار زیباست، هم صحبت که میشی میبینی زوال عقل و این داستانا.

دیگه ‏تراپی پاسخگو نیست، پکیج تریاک و چای نبات خریداری کردم.

‏تقریبا همه‌چیز تو زندگی بزرگسالی فرسایشیه. کشش ندارم دیگه.

چشمک

‏زندگی بزرگسالی اینجوریه که دلت میخواد تا صبح بیدار بمونی و غصه بخوری ولی چون فردا کلی کار داری باید شب زود بخوابی.

‏تبلیغات ماهواره‌ای مردم ایرانو یه مشت چاق و کچل و معتاد که کیرشون راست نمیشه فرض کرده.

مهم نیست چقدر بلدی، مهم اینه چقدر میتونی با اعتماد به نفس درباره‌ش کصشر بگی.

بچه‌ها ‏این زدن انگشت رو نوک دماغ کسی که دوستش داری هم خیلی "💕💕💕" عه.

‏فروپاشی روانی؟؟ من یه روانی فروپاشیده ام.

‏از بیان کردن اینکه چرا ناراحتم برای فرد ناراحت کننده متنفرم، یعنی خودت هیچوقت نفهمیدی چه گوهی خوردی؟

پسر ‏کی فکرشو میکرد مادرجنده‌ی قصه، روال عادی زندگیشو طی کنه و اونی که دهنش گاییده شده دهنش گاییده شه؟

‏دلم برا یه ورژنی ازت تنگ شده که اگه بهت بگم خودتم یادت نیست.