تو که ‏دوسش نداری. فقط میترسی بره با یکی دیگه.

‏همه‌چی خوبه تا وقتی که چشا رو باز میکنی و بیدار میشی.

‏سی سالگی به بعد اینطوریه که شما وینی، سیدنی سویینی، دریک و هیچکدوم از پدرسگا رو نمیشناسی و فقط به خانم هایده و آقای داریوش ارادت داری.

من وقتی از زندگی یه نفر میرم بیرون.
زندگیش:

‏من به صورت پاره‌وقت نیازمند محبتم.
آدم تمام وقت یا نبودن‌‌ اذیت و کلافم میکنه. فقط نیاز دارم یه‌ وقتایی یه‌نفر یادآوری کنه که حواسش پیشمه.

‏دلم برا صورت های اشنا تو فضا های اشنا تنگ شده.

‏یه موقعی هست که شما نمیدونید قراره بعدا، از کاری که الان انجام میدید پشیمون شید. این اوکیه. من با علم به اینکه میدونم قراره بعدها مثل سگ پشیمون شم، اصرار میکنم به خریت‌‌هام. این مشکل رو نه تراپیست میتونه حل کنه، نه دعانویس. این مشکل فقط وقتی حل میشه که یکی بزنه با گلوله متوقفت کنه.

‏از تلاش برای درک کردن انسان‌ها به شدت خسته شدم. یه کص‌ننت میگم رد میشم.

‏انسانی که هنوز نفهمیده تو مکان عمومی نباید پستای اینستا رو با صدای بلند ببینه، اشرف مخلوقاته؟ کیر منم نیست.

‏اعتیادآورترین کار دنیا هیچ کاری نکردنه. کافیه یه مدت کونتو بذاری زمین، بعدش دیگه با جرثقیل هم نمیشه بلندش کرد.

‏اونایی که راس ساعت ۱۲ شب تو تلگرام پیام میدن و تولدتو تبریک میگن، واقعی‌ان. اگه دارین، قدرشونو بدونین.

‏واسه همه ignore واسه تو overthinking.

‏چند ماهیه که دنیامو به آهنگ گوش دادن محدود کردم و دیگه هیچگونه روابط انسانی‌ای رو درک نمیکنم. در کل جالب نیست.

‏هر بار که اجازه میدم یکی بهم نزدیک شه، بیشتر به تنهاییم علاقه‌مند میشم. هر فاکینگ بار.

‏وضعیت :
حالم از اکثر اطرافیانم بهم میخوره ولی نمیتونم باهاشون قطع ارتباط کنم چون دو قطبی‌ام و ممکنه فردا مثل سگ پشیمون شم.