‏این پارتنر هم چیز عجیبیه. از ادمی که بعضی وقتا از دوست صمیمی‌ات هم نزدیک تره یه دفعه تبدیل میشه به یه غریبه مطلق.

‏دلم میخواست الانا از شکار برمیگشتم. با زنم کباب آهو میزدیم، بعدش یه مشعل روشن میکردم و میرفتیم تو غار رو دیواراش نقاشی میکشیدیم.

این که ایشون زید من نیست یه درده، این که زید یانگ سادنه هزار درد

‏هوا هوای گم شدن و هیچوقت پیدا نشدنه.

دیگه ‏لازم نیست مثل دبیرستان وقتی دیدید دخترا دارن از یه پسر تعریف میکنن سریع مکانیسم دفاعیتون کلمه "کونی" رو بیاره بچسبونه بهشون. رد شو و گریه کن.

‏تو رو هرگز ندیدن، می‌دونی چه سخته عزیزم؟

عه ‏قهر نکن دیگه من فقط ۴۰،۵۰ بار ریدم بهت این بچه بازیا چیه دیگه

از اون عصر جمعه‌هایی که باید چاقو رو بعد آشپزی، فرو کنی تو شکمت.

‏"صبح با فندک آبی میای بیرون، شب میبینی فندک صورتی دستته."

‏فک میکنی داری بهتر میشی ولی یهو همه ی حسای بد دوباره برمیگرده.

Learn to say کص ننت and move on.

‏رابطه با آدم روانی رو شاید بشه تحمل کرد ولی رابطه با آدم نابالغ رو هرگز. هر روز سه ماه پیرت میکنه قشنگ.

‏لانگ دیستنس‌ مصداق بارز خودآزاریه. خودت با دست‌ خودت‌ یه خلع بزرگ توی قلبت درست میکنی و میشینی پاش و اشک میریزی؛ کل زندگیت خلاصه میشه تو یه گوشی کیری. یکیو داری و هیشکی رو نداری؛ شب‌هایی که زنت داره گاییده میشه اون‌ نیست، شب تولدت نیست، نمیتونه باشه؛ کلا هیچ وقت نیست.

این پسر تخص اگه یه روز ستاره شد، بازم از آسمونا هست نگاهش به تو.

هیچی ‏خبر خاصی نیست، نشستهم اشتباهات قدیمو نبش قبر میکنم و زجر میکشم. شما چه‌خبر؟

‏کاش یه پاندمی دیگه بیاد دوباره ایرانیا رو فقط از تلویزیون ببینم.

‏سلامت روانتو ازت میگیرم، طوری که انگار هیچ‌ وقت نبوده.