‏آدما میان و میرن. دوستا دشمن میشن. متن‌های عاشقانه پاراگراف‌های توهین میشن. تو قلب‌ها میری و بعد بیرون رونده میشی. لبخند ها اخم میشن. آشناها غریبه میشن؛ با عده‌ای تازه آشنا میشی و اونا هم غریبه میشن. آخرش، فقط خودت میمونی، یه آیینه و موجود بیگانه‌ای که تو تلقی میشه.

‏انقد این مدت اذیت شدم انگار گل کسی هستم.

‏آب کره‌ زمین هم تموم میشه ولی آدم مادرجنده‌ نه.

وقتی میگه روم حساب کن :

‏من برداشتامو کردم، الان دیگه فقط دنبال واریزم.

‏مارک تواین یه‌جا میگه هرچقدر بیشتر در مورد مردم میفهمم و بیشتر میشناسمشون، بیشتر به سگم علاقه‌مند میشم. آره دیگه همین.

‏Cigarettes After Sex خوبه ولی تا حالا به Cigarettes After Akhound فکر کردی؟

شما ‏آخرین باری که از ته دل مثل نکونام خوشحال بودی کی بود؟

‏منو لمس کردی ولی درک نه.

پسر ‏مردم جهان خیلی کصخلن. میخوام سیارمو عوض کنم.

‏به طرز عجیبی نسبت به انسان‌های مهربون پارانویدم. انسان نامهربون تکلیفش روشنه، انسان مهربون زیادی مرموزه و مشخص نیست چی میخواد که مهربونه. کمبود داره و دنبال تاییدته؟ میخواد تو قلبت جایی پیدا کنه و وارد زندگیت بشه؟ میخواد کونت بذاره؟ سایکوپته و میخواد جیگرت رو در بیاره بخوره؟

‏نه بابا ناراحت چیه؟ بچه شدی؟ (هیچوقت دیگه باهاش بیرون نمیرم)

ای کصکش ‏باز کات کردی ما شدیم bestie؟

‏در حال حاضر بیشتر از عشق ورزیدن نیاز دارم به یکی تنفر بورزم و طرف هم وایسه و هیچی نگه. ساعت‌ها برینم بهش و فقط لبخند بزنه بهم و بگه "درکت می‌کنم عزیزم". نه لبخند نزنه و درکمم نکنه. وایسه هیچ کاری نکنه. فقط عاشقانه نگام کنه. نه اینجوری گریه‌م در میاد. از من دوری کنید دوستان.

‏شايد اگه ميزدم پار‌‌ه‌ت ميكردم بهتر جواب ميداد.

‏از بالا پایین شدن خستم، دلم stability میخواد.