‏همیشه فقدان یک اکیپ و یک جمع دوستانه رو داشتم. کتمان نمیکنم که عضوشون نبودم ولی یا کنار گذاشته شدم یا خودم کنار رفتم. یه اکیپی که برات تولد بگیرن، یه اکیپی که باهاشون گروه چت داشته باشی، یه اکیپی که وقتی میخوان مست کنن خبرت کنن و وقتی ناراحتی میان دنبالت. یه جمعی که مهم باشی براشون.

دیگه دارم ‏خیلی مودب برخورد میکنم باید کصکش‌تر باشم.

من ‏از تنهایی خودکشی کردن میترسم، کاش نهنگ بودیم و همه باهم.

‏آدما میان و میرن. دوستا دشمن میشن. متن‌های عاشقانه پاراگراف‌های توهین میشن. تو قلب‌ها میری و بعد بیرون رونده میشی. لبخند ها اخم میشن. آشناها غریبه میشن؛ با عده‌ای تازه آشنا میشی و اونا هم غریبه میشن. آخرش، فقط خودت میمونی، یه آیینه و موجود بیگانه‌ای که تو تلقی میشه.

‏انقد این مدت اذیت شدم انگار گل کسی هستم.

‏آب کره‌ زمین هم تموم میشه ولی آدم مادرجنده‌ نه.

وقتی میگه روم حساب کن :

‏من برداشتامو کردم، الان دیگه فقط دنبال واریزم.

‏مارک تواین یه‌جا میگه هرچقدر بیشتر در مورد مردم میفهمم و بیشتر میشناسمشون، بیشتر به سگم علاقه‌مند میشم. آره دیگه همین.

‏Cigarettes After Sex خوبه ولی تا حالا به Cigarettes After Akhound فکر کردی؟

شما ‏آخرین باری که از ته دل مثل نکونام خوشحال بودی کی بود؟

‏منو لمس کردی ولی درک نه.

پسر ‏مردم جهان خیلی کصخلن. میخوام سیارمو عوض کنم.

‏به طرز عجیبی نسبت به انسان‌های مهربون پارانویدم. انسان نامهربون تکلیفش روشنه، انسان مهربون زیادی مرموزه و مشخص نیست چی میخواد که مهربونه. کمبود داره و دنبال تاییدته؟ میخواد تو قلبت جایی پیدا کنه و وارد زندگیت بشه؟ میخواد کونت بذاره؟ سایکوپته و میخواد جیگرت رو در بیاره بخوره؟

‏نه بابا ناراحت چیه؟ بچه شدی؟ (هیچوقت دیگه باهاش بیرون نمیرم)