‏من پارانوید نیستم، تا چشم کار می‌کرد مادرجنده دورم بود.

‏هرچی زندگی میکنم بیشتر و بیشتر، کیر میره تو سلامت روانم پیشتر و پیشتر.

من safe ترین ادمی هستم که میتونی تو زندگیت داشته باشی، مطمئن باش.

پیپرام زیاد شده از طاقتِ کم

‏من نمیخوام دوست داشته شم، من میخوام adore شم.

از خودم عقبم، از خیلیا جلو.

‏چه کسی سروتونین مرا جابجا کرد؟

‏انگار فقط میتونم با همه دوست باشم ولی یه قدم جلوتر؟ رابطه‌ی معنادار و عمیق؟ نه عزیز، خدانگهدار.

‏همیشه فقدان یک اکیپ و یک جمع دوستانه رو داشتم. کتمان نمیکنم که عضوشون نبودم ولی یا کنار گذاشته شدم یا خودم کنار رفتم. یه اکیپی که برات تولد بگیرن، یه اکیپی که باهاشون گروه چت داشته باشی، یه اکیپی که وقتی میخوان مست کنن خبرت کنن و وقتی ناراحتی میان دنبالت. یه جمعی که مهم باشی براشون.

دیگه دارم ‏خیلی مودب برخورد میکنم باید کصکش‌تر باشم.

من ‏از تنهایی خودکشی کردن میترسم، کاش نهنگ بودیم و همه باهم.

‏آدما میان و میرن. دوستا دشمن میشن. متن‌های عاشقانه پاراگراف‌های توهین میشن. تو قلب‌ها میری و بعد بیرون رونده میشی. لبخند ها اخم میشن. آشناها غریبه میشن؛ با عده‌ای تازه آشنا میشی و اونا هم غریبه میشن. آخرش، فقط خودت میمونی، یه آیینه و موجود بیگانه‌ای که تو تلقی میشه.

‏انقد این مدت اذیت شدم انگار گل کسی هستم.

‏آب کره‌ زمین هم تموم میشه ولی آدم مادرجنده‌ نه.

وقتی میگه روم حساب کن :