‏دلتنگی مارو بله بله.

‏یکی از سوپر پاورهام، قدرت عجیبم در مووآن کردنه. به چنان سرعت و قدرتی ازت مووآن کنم که گویی هرگز نبوده‌ای.

‏دوست دارم ولی حوصله‌ت رو ندارم.

‏کاش انسان اولیه بودم. روابطم محدود بود، هروقتم کلم از ادما کیری میشد، میرفتم تو غار مخفی میشدم.

نه اصلا ‏یه اکیپ میخوام تو مایه‌های فرندز و من چندلر باشم. مرده.

‏خوبی بدبين بودنم اينه كه ديگه سورپرايز نميشی.

‏من خیلی دوست داشتم هنرمند باشم ولی تنها هنرم نا امید کردن آدماست.

‏هرچيزی كه منو نكشت، نه تنها قوی ترمم نكرد بلكه اون يه ذره mental health مو هم شاشید توش.

‏منم دلم برات تنگ شده فقط نمیدونم بعد از سلام، چه خبر؟، چه حرف دیگه‌ای میتونیم با هم بزنیم که ناراحت و پشیمونم نکنه.

ولی ‏عب نداره شد تجربه و کیرخر. من اصلا نمیخواستم تجربه‌ش کنم.

‏این ناراحتی‌ های ماهم شده عین یه کمد پر وسیله که به زور وسایل رو جا دادی توش فعلا لای دست و پات نباشن بعدا درستشون کنی، الانم تا یه ناراحتی جدیدی پیش میاد میرم اینم بچپونم تو کمد تا در باز میشه همه‌شون آوار میشه سرم دوباره باید تک‌تک رو به زور جا بدم تو کمد تا بعدا یه کاریشون بکنم.