‏ببخشید به جا نیاوردمتون، من قیافه مادرجنده هارو همش فراموش میکنم.

‏بیا تو سر من، ببین چه خر تو خریه.

‏راستش من خیلی نگرانتم. چیزایی که داری تجربه میکنی خیلی طاقت‌فرسا و خسته‌ کننده و ترسناکن. نمیفهمم چطور هنوز ادامه میدی و خیلی میترسم که یه روز، همینطور که میخندی متلاشی بشی.

‏دانشگاه آزادیا فرنچ کیس دارن، دولتیا لب گیری.

‏بله آقای کابوس، آب میشیم مثل شمع، کوتاه.

این دانیال کصکش چرا دیگه

‏فونت اسپاتیفای چیه میخوام ورپدم رو فوتوشاپ کنم

‏جنده‌ خانه بهانه است، جنده به جنده به دنبال مادرت میگردم.

‏خدا بخواب. من یه آشغالم ولی حرفی باهات ندارم.

‏من دیگه تصمیم گرفتم منتظر نمونم. یعنی میخوام کلا انتظار هیچیو نداشته باشم و نکشم. کلا دیگه اهمیت نمیدم ببینم چی میشه. به کیرم واقعا.

‏نه تنها وُیسارو x2 گوش میدم، ویدیوهای آموزشی رو هم تند میکنم، بعد تو دنیای واقعی مدام حس میکنم آدما بیش از حد کُند و اعصاب خورد کن حرف میزنن.

‏صحبتای زیادی دارم که چون اکثرا متوجه نمیشید، پست نمیشن.

‏بچه‌ها یعنی‌چی که دارید برا آینده‌تون تلاش میکنید؟ مگه قرار نبود در لحظه زندگی کنیم؟

‏هر هویتی رو رها کردم.‌ هر احساسی رو از بین بردم. هر خاطره‌ای رو‌ دفن کردم و هر آرزویی رو نادیده گرفتم. به نظر میرسه بی‌نقص‌ترین فرصت برای زندگی‌ کردنه. بدون زنجیر.

من ‏هی میخوام از سرم بندازمت بیرون، میرم میام میبینم اینجایی.