این حوصلهی خودتو نداشتنم واقعا چیز عجیبیه. هیچجوره نمیتونی از دست خودت خلاص شی. باید بشینی و یه آدم کیری رو از صبح تا شب تحمل کنی.
جدی اگه ممکنه، سعی کنید اولین رابطه عاطفیتون با کسی باشه که تا حالا رابطه عاطفی نداشته؛ مثلا تو با کلی ذوق میری گل میخری یا چه میدونم یه کاری که پر از احساسات و عواطفه انجام میدی، بعد میبینی برای اون اصلا جذاب نیست یا به اون شدتی که برای تو تازگی داره، برای اون تازگی نداره.
دوست دخترِ من بودن خیلی حال میده، همزمان با یه بیمار روانی، کمدین، گوش شنوا و mother figure قرار میزاری.
هركی تو كرونا نمرد به نظرم فرصتو از دست داد حالا بايد تا شصتهفتاد سالگی با بدبختی زندگی كنه و بخاطر ايرانی بودن عین سگ غصه بخوره.
تو این مملکت هرشب باید خودتو بغل کنی، دستتو رو سر خودت بکشی و بگی مرسی که داری تحمل میکنی.
فکر میکنم غم زیاد منتهی میشه به خستگی، مثلا من الان نه ناراحتم نه افسردم فقط خستهام از همهچی.