‏منم خیلی دوس داشتم فرشته نجات باشم برای آدما ولی اخلاق گوهم منو تبدیل به کارمای کاراشون کرده.

‏برای انجام هرکاری خستم.

‏این که خودمو دوس ندارم کاملا توم مشهوده.

‏ولی تو گوه میخوری دوسم نداشته باشی، حمال.

جوری که باید آخر شب هامون رو سپری میکردیم :

انسان های هات باتری هلث گوشیشون زیرِ ۷۵ درصد و با پنج دقیقه کار کردن پشت گوشیشون داغ میکنه.

:))))))

از اونی که بخاطرش گوشیتو تو شارژ استفاده میکردی چخبر؟

وقتی ‏یکی مهاجرت میکنه ناراحت میشم. منظورت چیه نمیمونی باهم بگا بریم؟

‏و نهایت اندوه آنجاست که حس میکنی تو استعداد شاد بودن را داشتی و ذاتاً از جنس تاریکی نبودی؛ اما نورها تو را تنها گذاشتند و به آغوش سیاهی سپردند.

این شهر پر از آدماییه که هر شب دلتنگ میخوابن و فردا صبح میدونن که امشبم دلتنگ خوابشون میبره .

‏جدی جدی خوش به حالتون که از اطرافیانتون انتظار دارید خوشحالتون کنن. انتظار من این شده که بهم کیر نزنن و ناراحتم نکنن. همین انتظار هم دارم میارم پایین تا روانم آروم‌تر باشه.

‏خواب دیدم ایران درست شده، ایرانی نه.

ولی ‏خودکشی خیلی انگیزه و انرژی لازم داره. با این میزان انرژی‌ای که برای من باقی مونده فقط میتونم روی زمین دراز بکشم و بپوسم.

صدات باحاله مثه صدا کِلاش

‏دوس ندارم برات عادی بشم.

شرایط طوری شده که ‏روز به روز داره از تعداد آدمایی که برام بوی خونه میدادن کم میشه.

‏اگه تنها زندگی کنی میفهمی که چیزایی میتونن کپک بزنن که حتی فکرشم نمیکردی.

خب ‏فردا رمزآلود باشم یا معاشرتی؟