‏من با ملیت‌های مختلفی از سگ سیاه افسردگی آشنایی ندارم، ولی سگ سیاه افسردگی ایرانی دست بالاتر رو داره و واقعا دل به کار میده.

هر چی پر تر کم حرفتر

دلم میخواد یکی برای به دست آوردنم بره دست به دامن دعا نویس شه.

این کارما کصکشم فقط بلده دهن منو سرویس کنه

هروقت برای اولین بار زانو درد یا معده درد گرفتی، اینو بدون که دیگه تا ابد باهات هستن و قرار نیست درمان بشن.

باید یه تابلو بگیرم دستم با این مضمون که:
من این روزا خیلی شکننده ام و دارم سعی میکنم حالمو بهتر کنم. لطفا اگه نزدیکم میشی مراقب باش. کوچک ترین حرفت میتونه همه تلاش‌هام رو بی فایده، و دوباره منو تیکه تیکه کنه.

هرموقع بهم نیاز داشتی زنگ بزن، تو هر موقعیتی باشم تلفنتو جواب میدم و میرینم بهت تا یاد بگیری هروقت کارت گیر بود یادم نیفتی.

مراعات؟ کیرمم دست هیچکس نمیدم.

اگه دلت تنگه تنمو بپوش.

من آدم دل بستن به جزئیات کوچیکم.
برام کیت کت میخری؟ کاغذشو تو کیفم نگه میدارم. بهم یه تکست قشنگ میدی؟ فیوریتش میکنم و هی میخونمش. تو ماشین میگی فلان آهنگو خیلی دوست داری؟ به پلی لیستم اضافه‌ ش میکنم که هی یادت بیوفتم.

نباشم رویاهاتو بگی با کی؟

آدم قشنگی هستی ولی وقتی ماله من باشی قشنگتر

کاش یکیو داشتم میرفتم تو بغلش گریه میکردم، بله گاهی گنگسترا هم گریه میکنن

به خودی زدی این بار

‏آدم وقتی از خانوادش دوره فقط لحظات خوبشون رو به خاطر میاره. وقتی برمی‌گردی و باهاشون زندگی می‌کنی دوباره یادت میوفته چرا از اول تصمیم گرفتی ازشون جدا بشی.

‏من نمیدونم اگه صادق واحدی، چایی و خواب
نبود من چطوری آرامش روانیمو حفظ میکردم.

‏از من نپرس خوبی من تا زمانی که مهاجرت نکنم خوب نیستم.

ولی من یادمه، نصیحتم که میکرد میگفت ببین پسر من خیلی دوست دارم ولی روزی سه پاکت واقعا خیلی زیاده