یکی از باگ های انسان، انتظاره.
آدم میدونه هیچوقت اتفاق نمیوفته ها ولی هی منتظر میمونه، هی مثل احمقا منتظر میمونه، هی مثل کصخلا منتظر میمونه، هی هی هی منتظر میمونه.

خدا اگه بخواد کسیو بگاش بده مودیش میکنه

من زندگیم بیشتر از هیکلمه و الا خالشو میکوبیدم رو تنم

لطفا از من در مورد رنگ نظر نپرسید چون من فقط مشکی انتخاب میکنم

تو " نه، نه، چیزیم نیست اوکیم" ترین حالت ممکنم

ناشناس جای سلام کردن نیست کصکش

میخوام دلیل پر شدن حافظه گوشیم باشی

‏فکر کنم تنها کسی که از تابستونش لذت نمیبره منم

‏اگه زنگ زدی و من جواب دادم بدون احترام زیادی قائلم برات

وای پسر دیگه حوصله ندارم تا آخر ۱۴۰۱ زنده بمونم

با من آرومه با همه یاغیه

من هنوز نفهمیدم که آدمای اشتباه تو زمان درست رو انتخاب میکنم یا آدمای درست تو زمان اشتباه

من اهل درد و دل کردن نیستم ولی تو حالمو بپرس

کاش آدم یه وقتایی میتونست راحت قوی نباشه، از قوی بودن خستم

جدی من چرا باید اینقدر اظطراب داشته باشم؟ سفر بزرگی پیش رومه؟ پروژه عظیمی دستمه؟ تو مجامع بین المللی باید سخنرانی کنم؟ سرنوشت صد ها نفر دست منه؟ من ته پیاز این زندگی ام یا سرش؟ چه مرگمه دقیقا؟